Etiket arşivi: Halil İbrahim DEDE

İlim Yuvası Camiler

Birkaç hafta evvel İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi’nin hemen karşısındaki Sekbanbaşı Yakup Ağa Camiine gittim. Tuğladan örülü tek şerefeli bir minaresi olan bu şirin caminin avlusunda abdest alıp, caminin içerisine girdim. İçeri girer girmez caminin manevî havası ve gül kokusunu hissettim; bu manevî havadan ve güzel kokudan etkilendim, içimi tarifsiz bir huzur kapladı…

İçeri girdiğimde beni ahşaptan yapılmış altın sarısı yaldız süslemeli vaiz kürsüsü, mihrap ve minber karşıladı. Cami gayet temiz ve bakımlı duruyordu. Tavanı ahşap kaplı ve kadınlar mahfili de ahşap malzemeden bir kafesle kapatılmıştı.

Cemaate yetişemediğim için içeride cemaatle namaz kılabileceğim biri olması umuduyla camiye girdiğimde bir kişiyi namazı bitirmiş tesbihatını yaparken buldum. Tesbihatını yapmasından namazını kılmış olduğunu anladım ve camiyi seyretmeye ara verip öğle namazını tek başıma kılmaya başladım.

Caminin manevî havası ve doyumsuz gül kokusu içime çeke çeke huşu içerisinde çok feyizli bir namaz kıldım (elhamdülillah). Namazdan sonra ellerimi açıp dua ederken “okumayı, okuduğumuz anlamayı ve okuduklarımızla ihlâsla amel etmeyi; İslam’a hizmet etmeyi, insanların hidayetine vesile olmayı” isterken daha önce gördüğüm Ayasofya’nın içini resmeden bir resim geldi gözümün önüne. İlim halkalarının olduğu, ilmî sohbetlerin yapıldığını resmeden bir resim… Gözümün önüne gelen bu resimle, kokusuna ve manevî havasına doyamadığım bu camiye, diğer tüm camilerimizi de niyet ederek, bu nazar ve fikriyatla dönüp tekrar baktım. Aklıma gelen ecdadımın bu resmi ve caminin boş oluşu camilerimizin kimsesiz bırakıldığını hissettirdi. İçimden, bütün camilerimizde ecdadımızın yaptığı gibi böyle ilim halkaları olsa, hocalarımız bize tefsir okusa, hadis okusa, ilmihâl öğretse, Peygamber Efendimizin ve sahabe efendilerimizin örnek hayatlarını anlatılsa, Osmanlı’da olduğu gibi camilerimiz sadece namaz vakitlerinde namaz kılmak için uğranan mekanlar olmaktan öte birer ilim yuvası olsa, hep bir faaliyet içerisinde, hep bir ilimle uğraşılan, öğrenilen mekanlar olsa diye düşündüm ve bu minvalde dua ettim…

Bazı camilerimizde Osmanlı’da olduğu gibi ilmî ve dinî sohbetlerin yapıldığını ve bunu devam ettiren eli öpülesi fedakâr hocalarımızın olduğunu biliyorum, ama bu işin sadece birkaç cami ve birkaç hoca ile sınırlı kalmaması, ülke genelindeki tüm camilerimizde nizamî şekilde icra edilmesi gerektiğini düşünüyorum.

Bazı görevli imam ve müezzinlerin vakit namazları dışında gelir getirici ek işler yapmak yerine bence aslî görevleri olan bu işi yapmaları gerekir.

Her mahalledeki her camide, en az bir vakit namazından sonra o mahalleyi manevî açıdan ihyâ edecek, nurlandıracak ilmî ve dinî sohbetlerin o camilerde görevli hocalarımız tarafından yapılması gerektiği kanaatindeyim. Namazdan sonra oturup dinlemek, istifade etmek isteyenler için ilmî ve dinî sohbetleri hocalarımız yapmalılar. Namazdan sonra kalan bir kişi bile olsa hocalarımız bu sohbetleri yapmalılar. Belki o bir kişi o mahallede bir çekirdek hükmünde olur ve tüm mahallenin manevî açıdan ihyâsı için bir vesile olur.

Tüm camilerimizin, bizlere tefsir okunduğu, hadis ve ilmihâl öğretildiği, Peygamber Efendimizin ve sahabe efendilerimizin örnek hayatlarının eli öpülesi hocalarımız tarafından anlatıldığı Osmanlı zamanındaki gibi birer ilim yuvası olması duası ile…

Halil İbrahim DEDE

15/10/2018 – Çorlu

halilibrahimdede@outlook.com

facebook.com/dedehalilibrahim

DUANIN İSİMLİSİ

Dua etme filinin ve edilen duanın bizatîhi kendisinin önemli ve değerli olduğunu, dua etmekle Hak katında ehemmiyetli ve değerli olduğumuzdan anlayabiliyoruz, değil mi?

Bizi Hak katında değerli ve ehemmiyetli yapan şeyin kendisi de değerlidir. 

Şöyle de bir şey var ki; en makbul bir dua da, bir müminin bir mümine gıyabında ettiği duadır.

Gıyabında dua etmek, bir başka ifadesiyle “ismen dua” etmek…

Yani, ellerinizi açıp, huşû içerisinde tam bir yönelişle, içinizden geçen en derin hissiyatlarınızı en kalbî duygularınızla, en samimi ve en içten ifadelerinizi gözyaşlarınızla sulayıp avuçlarınıza döktüğünüz o özel anda, dua edeceğiniz kişiyi aklınıza getirip ismini de söyleyerek ona dua etmektir.

Ve bu bence çok harika, çok özel ve çok değerlidir.

Zira size ismen dua eden biri size aslında bu duası ile özetle şunu diyordur bu duasının arka planında;

Ben seni menfaatsiz, yani, sırf Allah için seviyorum…

Var ise eğer, size ismen dua eden insanların değerini biliniz ve size ismen dua ederek verdikleri bu değere siz de ismen dua ederek mukabele ediniz.

Duasına giremediğiniz birinin ne hayatındasınızdır aslında ne de kalbinde; duasına giremediğiniz birinin gönlüne de girmiş sayılmazsınız.

Mutlaka ama mutlaka sırf Allah rızası için sevdiğiniz, ismen dua ettiğiniz bir mümin kardeşiniz olsun.

Yok ise eğer, bir duanız, bir yakarışınız da ismen dua edebileceğiniz liyakatte müminlerle karşılaşmak olsun.

Siz de o kadar iyi, halis bir mümin olun ki size ismen dua eden, temiz yürekli, ihlâslı, vefalı, tatlı dilli en az bir duacınız olsun.

Elhasıl: size ismen dua edilecek liyakate erişmeniz ve sizin değerli dualarınıza girme liyakatine erişen müminlerin dualarına ismen girmeniz ve bu dualar vesilesiyle günahları affolunan, Allah’ın razı olduğu ve inşallah Kevser suyundan Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâmın avuçlarından su içecek kulları arasına girmeniz ve ismen dua ettiğiniz ve duasına ismen girdiğiniz müminlerle cennette de bir arada olmanız duası ile…

 

Halil İbrahim DEDE

28/06/2018 – Çorlu

 

facebook.com/dedehalilibrahim

halilibrahimdede@outlook.com

 

 

 

EN BÜYÜK HEDİYE

Yurtdışında postanelerde ileri tarihli posta gönderme diye bir uygulama var, Ülkemizde de olsa ne kadar güzel olurdu, değil mi?

Hazırladığınız postayı istediğiniz kişiye, belirlediğiniz ileri bir tarihte teslim edilmek üzere postanede bekletilse ve günü gelince teslim edilse, çok güzel olur bence.

Düşünsenize; hiç görmediğiniz büyük dedeniz size hitaben bir mektup yazmış ve aradan yıllar geçmiş ve büyük dedenizin size ulaştırılmasını istediği bu mektup size ulaştırılıyor. Hiç göremediğiniz büyük dedenizden kendi el yazısı ile o zamanın hâlini, kendisi ve ailesini anlatan güzel ve duygulu bir mektup alıyorsunuz ve mektup ile beraber dedeniz ve ailesinin fotoğrafı ve de dedenize ait küçük bir eşyayı size hediye olarak bıraktığını görüyorsunuz, ne kadar sevinir, duygulanır ve mutlu olursunuz değil mi?

Bunu daha da ileri bir seviyesini gelin beraber hayal edelim.

Hani meşhur bir hadis var; başka bir gölgenin bulunmadığı Kıyamet gününde, Cenab-ı Hak’ın arşının altında gölgelenecek yedi sınıf insanın anlatıldığı hadis. O yedi sınıf insanı sayarken bir sınıf insanı da “birbirini Allah için sevenler…” diye belirtiyor Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm. Herkesin vardır can-ı gönülden sevdiği; hakkında hayır temenni ettiği; üzülsün, sıkılsın, yüzü asılsın istemediği; ayağına diken bile batsın istemediği; Allah için çok ama çok sevdiği biri mutlaka ama mutlaka vardır, değil mi?

İşte o çok sevdiğiniz insana, onun sevdiği ve onunda çok seveceğini düşündüğünüz bir hediye vermekten de mutlu olursunuz değil mi?

Bir düşünün bakalım, ne hediye etseniz mutlu olur o çok sevdiğiniz insan?

Güzel bir kalem mi?

Güzel bir elbise mi?

Güzel bir saat mi?

Ya da ebediyete kadar uzanacak bir hediye mi?

Bunların hepsi çok güzel bir hediye olur elbette ama ben olsam son saydığımı ilk saydıklarımdan önde tutarım.

Neden mi?

Çünkü ebediyete uzanıyor.

Peki tamam da bir hediye nasıl ebediyete uzanabilir ki? Ebediyete uzanan bir hediye nasıl olur?

Hemen anlatayım.

Can-ı gönülden sevdiğiniz; hakkında her daim hayır temenni ettiğiniz; üzülsün, sıkılsın, yüzü asılsın istemediğiniz; ayağına diken bile batsın istemediğiniz; Allah için çok ama çok sevdiğiniz insana en güzel hediye; onda geçici bir mutluluk, kısa bir sevinç ve zamanla eskiyip çöp olmayacak, yani ebediyete uzanabilen bir hediye olmalı.

Peki tamam eyvallah ta nasıl bir hediye bu?

Hemen anlatıyorum.

Bu hediye, kendiniz ile beraber o çok sevdiğiniz insanı da gıyabında niyet ederek hayır yapmanızdır. Mesela; bir sadaka verince sadece kendi adınıza değil de o çok sevdiğiniz insanı da niyet ederek verebilirsiniz o sadakayı. Hem size yazılır o sadakanın sevabı, hem de o kalpten niyet ettiğiniz sevdiğiniz kişiye yazılır.

Düşünsenize; o sevdiğiniz insanın eline amel defteri veriliyor. Amel defterini açıp bakınca, yapmadığı halde yazılmış güzel ameller görüyor. Ne kadar mutlu olur? Ne kadar şaşırır ve ne kadar sevinir değil mi? Hele bir de kendi adınıza verirken kalpten sevdiğiniz insanı niyet ederek verdiğiniz sadaka, sadaka-i cariye ise, amel defteri kıyamete kadar açık kalmış ve kıyamete kadar sevap yazılmasına vesile olmuş bir sadaka ise, hissedilen sevinci, süruru ve mutluluğu inanın idrak etmekte aciz kalıyorum, idrak edemiyorum…

Kim bilir, belki bu iyi niyetinizden bile affa mazhar olabilirsiniz…

Hayatınızda, sırf Allah için sizi can-ı gönülden seven; hakkınızda her daim hayır temenni eden; üzülmenize, sıkılmanıza, yüzünüzün asılmasına razı gelmeyen; ayağınıza bir diken bile batsın istemeyen; kendisi için yaptığı hayırda sizi de kalbinden niyet ederek, size ahirette açılmak üzere ebedi bir hediye hazırlayan, iyi niyetli, İslam ahlakı ile ahlaklanmış dindar insanlar olması duası ve temennisiyle.

                                                                                    

Halil İbrahim DEDE

16/11/2017 – Çorlu

 

halilibrahimdede@outlook.com

facebook.com/dedehalilibrahim

GAYRET ETMELİ

Ben küçükken, bizim 37 ekran, küçük bir televizyonumuz vardı. O küçük ekranlı televizyonda çıkan filmleri oturur kardeşimle beraber pürdikkat izlerdik. İzlediğimiz ne olursa olsun üzerimizde mutlaka etkisini hissederdik.

“Battal Gazi” seyrettiğimizde heyecana gelirdik. Filmin sonunda intikamını alan Battal Gazi’nin “Bu Anam için! Bu Babam için! Bu da tüm Müslümanlar için!” diyerek vurduğu kılıç darbeleriyle yerimizde duramaz ve Bizans kralını burçlarda aşağı atmasıyla heyecanımız doruğa ulaşırdı.  Akşam babamız eve geldiğinde, Battal Gazi’yi seyrettiğimizi ve filmden geçen heyecanlı aksiyon sahnelerini anlatır, çok heyecanlandığımızı söylerdik. Babam da bize; “Bu da bir şey mi?! Bu filmleri biz zamanında sinemada seyrettik. Dediğiniz sahneler gelince, sinemada filmi seyredenler heyecana gelirdi. “Bu Anam için! Bu Babam için! Bu da tüm Müslümanlar için!” diyerek vurduğu kılıç darbeleriyle filmi izleyenler galeyana gelir, bazısı hızını alamaz oturduğu ahşap sandalyeyi yere vurup kırardı. Bizans kralını burçlardan aşağı atması ile de alkış kıyamet kopardı.” Diyerek bize ne kadar heyecanlandıklarını anlatırdı. Filmin sonunda bende de kardeşimde de oluşan his “keşke Battal Gazi zamanında yaşasaydık.” hissi olurdu.

“Çağrı” filmini seyrettik, Peygamber Efendimiz zamanında yaşamış olmayı cân-ı gönülden arzu ettik. Keşke dedik.

“Diriliş Ertuğrul” dizisini seyrediyoruz. Bu diziyi de seyrederken yine Ertuğrul Gazi zamanında yaşamış olmayı, Osmanlı’nın temellerinde hissedar olmayı istedik. Yine keşke dedik.

“Payitaht Abdulhamid” dizisini, Sultan II. Abdulhamid’e tekrar ve tekrar hayran kalarak ve içimizdeki Osmanlı sevgisini artırarak seyrediyoruz. Her bölümün sonunda: “Ah keşke Sultan Abdulhamid Hân zamanında yaşasaydık, onun en küçük neferi olup, yalnız bırakmasaydık; Osmanlı’yı ayakta tutma çabasında sadakatle yanında olsaydık” diyerek yine keşke diyoruz. Değil mi?

Şu kadarını söyleyeyim ki; bundan 100 yıl sonra, bugünümüzü anlatan güzel bir film yapılsa, o filmi o gün izleyenlerde de bugünümüz de yaşamış olmayı isteme hissi ve isteği oluşacağından hiç şüphem yok.

Ben çok sonraları fark ettim ki: bu keşkeleri diyerek kendimizi avutuyor; yapmamız gerekenleri, bu hissin verdiği hafiflikle yapmıyoruz. O zamanda yaşasaydık yapardık, diyoruz. Sanki bu zamanda yapılacak hizmetler yokmuş gibi, Hak ile bâtıl arasındaki savaş sadece o zamanlarda olmuş ve bitmiş gibi zannediyoruz. Hak ile bâtılın savaşı bitmedi, halen devam ediyor. Hem de en şiddetli şekli ile devam ediyor. Ama bizler üzerimize düşen bir vazife yokmuş gibi olduğumuz yerde sayıyoruz. Olduğumuz yerde saymakla da aslında mağlup oluyoruz. Zira bâtıl durmuyor, çalışıyor. İşte bu savaşın, bu mücadelenin halen sürdüğünü bu keşkeleri diyerek kapıldığımız hafiflik ve bu hafifliğin verdiği rahatlıkla görmüyor ve Hak yolunda çalışmamız gerektiği hissine kapılmıyor, dâvamızın derdine düşmüyoruz.

Bekir DEVELİ abinin sunduğu, Siyer Vakfı 3. Alemlere Rahmet Uluslararası Kısa Film Yarışması Gala ve Ödül Töreninde anlattığı güzel bir kıssa var. Anlatmak istediğime muvafık düştüğü için aktarmak istiyorum. Şöyle anlatıyor Bekir DEVELİ abi: “Ne güzel, güzel dert sahibi olmak. Dert denince hep insanın aklına negatif şeyler gelir. Oysa ecdat; yolda, sokakta karşılaştıklarında musâfaha eder, selamlaşır, hâl hatır ettikten sonra birbirlerine “Rabbim derdini arttırsın” diye dua ederler. Onlarda “âmin” diye mukabele ederler, sarılır, öyle ayrılırlarmış. Hepsi bir dertle.

İşte bu dert sahibi büyüklerin gayretli çalışmaları ile ecdat ayakta kaldı, şanlı tarihimizi yazdı. Bu kıssayı dinlediğimde, kendi kendime “dâvamı ne kadar dert ediniyorum” diye sordum.

“İbadetlerimizi yerine getirdikten sonra vazifelerimizin bittiğini sanırsak, iman iddiasından utanmamız icap eder”[1] diyor Necip Fazıl KISAKÜREK. Yani, elhamdülillah ben Müslümanım diyen herkes bir dâva sahibidir, dâva adamıdır. Dâva ehli bilinçli bir Müslüman olarak, şöyle bir durup, dâvamızı ne kadar dert edindiğimizi, ya da dâvamızın hayatımızdaki önceliklerimiz arasında kaçıncı sırada olduğunu şöyle bir düşünelim.

İslam’a hizmet etme gayesinde olan, çok sevdiğim, ihlâslı bir hizmet ehlinin şöyle dediğini hatırlıyorum: “ben uyumadan önce, yarın nasıl bir hizmet ederim diye düşünüyor, bunun hayalini kuruyorum.” Dâvasını sahiplenmiş ve dâvasını hayatının gayesi olarak gören bir dâva ehlinin söyleyebileceği bir söz, değil mi? Uyumadan önce kaçımız öyle düşünüyor, bu minvalde hayal kuruyor, bu yolda planlamalar yapıyor? Bizler aş, eş, iş hayali kurarken; araba, ev, arsa hayalleri ile meşgulken, dâva sahibi kişiler öyle hayaller kurup, böyle düşünüyorlar…

Üstad Bediüzzaman “Hem de itikadımdır ki: İstikbale hüküm sürecek ve her kıt’asında hâkim-i mutlak olacak, yalnız hakikat-i İslâmiyettir.”[2] Diyerek bizlere istikbalde İslâmiyet’in hâkim olacağını ve buna ilişkin emareler bulunduğunu bildiriyor. Üstad Hazretleri bu ifadesinin devamında da İslâmiyet’in hâkim olmasının önünde duran manileri sıralıyor. Sıraladığı manilerden birini de bizlere “atâleti intaç eden yeis” olarak bildiriyor. Yani, bir yönü ile belirttiğim, keşke diyerek kendimizi avutup, tembellik ettiğimiz meseleler…

Üstad Bediüzzaman başka bir ifadesinde: “En bedbaht, en muztarip, en sıkıntılı, işsiz adamdır. Zira, atâlet ademin biraderzadesidir. Sa’y, vücudun hayatı ve hayatın yakazasıdır.”[3] Tıpkı suda olduğu gibi: Durgun suda hastalık olur, içilmez; akan, hareketli suda sıhhat vardır. Durduğumuz zaman, aynen durgun suda hastalık ve bakteri ürediği gibi bizde de vicdanen, kalben ve ruhen kirlenme başlar ve vicdanen, kalben ve ruhen hastalanmaya başlarız. Durgunluğumuz sürdüğü sürece de bu hastalık gittikçe yayılır ve artar.

Bu dâvanın derdinde olmaz, tembellik eder çalışmazsak sıkıntımız ve mesuliyetimiz de büyük olur. Buna ilişkin bir hadis var. Peygamber Efendimiz buyuruyor: “Bana hayat bahşeden Allah’a andolsun ki, siz ya iyiliği emreder kötülükten alıkoyarsınız ya da Allah kendi katından sizin üzerinize bir azap gönderir. O zaman dua edersiniz fakat duanız kabul edilmez.”[4]

“Sabrın mükâfâtı zaferdir; atâletin mücâzâtı sefalettir; sa’yin sevabı servettir; sebatın mükâfâtı galebedir.”[5] Üstad Bediüzzamanın bu ifadelerinden aldığımız dersten anladığım kadarıyla; sabırla, kararlıkla ve gayretle çalışırsak galip geleceğimizi, yani İslâmiyet’in hâkim olacağını anlıyoruz.

Netice-i kelâm:

Kendimizi avutmaktan, tembellik etmekten vazgeçip, üzerimizdeki ataleti atıp, gayret etmeli, dert edinmeli, elimizden gelenin en iyisini yaprak çalışmalı, koşmalı, koşturmalı, terlemeli dâvamız uğrunda ara vermeden, durmadan çalışmalı, emek vermeliyiz. Okumalı, tefekkür etmeli, okuduğunu doğru idrak etmeli ve idrak ettiğimizi hayata tatbik etmeliyiz.

“Ben kimim ki, benim elimde ne gelir? Ben günahkâr bir kulum, dine hizmet edecek liyakatte değilim,” diyerek şeytanın vesvesesine sakın ha kapılmayalım. Zira, Allah’ın günahsız kulları sadece Peygamberleridir. Ve yeteneklerimize göre mutlaka yapacak, elimizden gelecek küçük te olsa bir hizmet mutlaka vardır. Cenâb-ı Hak, bizleri hizmet edebileceğimiz bir zamanda, hizmet edebileceğimiz yetenekleri vererek yaratmış.

Rabbim bizlere İ’LÂY-I KELİMETULLAH dâvası uğrunda ve yolunda azimle, şevkle, aşkla, ihlâsla, sebatkar bir dâva ehli olarak çalışmayı ve son nefesimizi bu yolda vererek şehid olmayı nasip etsin.

Selâm, dua ve muhabbetle…

 

Halil İbrahim DEDE

14/09/2017 – Çorlu

E-Posta: halilibrahimdede@outlook.com

facebook.com/dedehalilibrahim

 

[1] İmân ve Aksiyon Syf.15

[2] Risale-i Nur Külliyatı | Muhakemat

[3] Risale-i Nur Külliyatı | Mektubat | Hakikat Çekirdekleri

[4] Ebû Dâvûd, Melâhim, 16; Tirmizî, Fiten, 9; İbn Hanbel, V, 388

[5] Risale-i Nur Külliyatı | Mektubat | Hakikat Çekirdekleri

Google Play’in Çığır Açacak Yeni Akıllı Telefon Uygulaması

Google Play, “yapılabilecek en kapsamlı uygulamayı çıkarmış” desem;

Bu yeni uygulama sayesinde, hangi fotoğrafın, kaç kere ve kimler tarafından ve hangi şirketler tarafından, ne zaman indirildiği ile ilgi tüm verileri ve cinsiyetlere göre ayrıntılı dağılımını, ayrıntılı bir şekilde gösteriyor desem;

Ve siz de hemen bu uygulamayı indirip, isminizden aratıp, fotoğraflarınızın kaç kere, kimler tarafından indirildiğini görmek için arama yapsanız;

Arama yapınca fotoğraflarınızın dünyanın çeşitli yerlerinden, farklı kişiler tarafından ve defalarca indirildiğini görseniz;

Karşınıza çıkan sonuçları görünce merak ediyor ve ayrıntılı sonuçlara bakmak için bir tık daha ileri gidiyorsunuz ve fotoğraflarınızın hangi ülkelerdeki internet kullanıcıları tarafından indirildiğini gösteren veriler geliyor ekranınıza:

Amerika’dan, İngiltere’den, Brezilya’dan.. çeşit-çeşit, farklı-farklı kişiler tarafından indirildiğini görüyorsunuz;

Daha da ayrıntılı sonuçları görmek için bir tık daha ileri gidiyorsunuz ve fotoğraflarınızı defalarca indirildiği bilgisayarların ne tür şirketlerde faaliyet gösterdiğini görmek istiyorsunuz;

Reklam şirketleri ve ismini duymak bile istemeyeceğiniz şirketler tarafından fotoğraflarınızın indirildiği verisi geliyor ekranınıza ve canınız sıkılıyor, tarifsiz üzülüyorsunuz.

Aklınıza sözlünüz-nişanlınız-eşiniz geliyor.

Can sıkıntınız ve üzüntünüz zirveye ulaşıyor.

Ne yapacağım diye kara-kara düşünürken ekranınıza bir uyarı düşüyor.

Fotoğraflarınızın indirilmesini ve kullanılmasını engellemek için lütfen tıklayınız.

Bir umutla linke tıklıyorsunuz.

Açılan ekranda kullanılan fotoğrafların kullanımdan kaldırılması ve size ait fotoğrafların indirilmesini engellemek için toplam 49$ ödeme yapmalısınız. Uyarısı düşüyor.

Fotoğraflarınızı indirip kullanan şirketleri hatırlıyorsunuz. Çaresiz bir şekilde belirtilen ücreti verip engelliyorsunuz.

En alımlı, en güzel, mahrem sayılabilecek fotoğraflarınızı kendi isteğinizle sosyal ağlara koyuyor ve kullanılmasından rahatsız olduğunuz için bunu yapıyorsunuz. Hâlbuki fotoğrafınızı sosyal ağlara koyduğunuzda fotoğrafınızın indirilebileceği ve kullanılabileceği gelmemişti aklınıza değil mi?

Gelelim Google Play’in bahsettiğim uygulamasına:

Korkmayın öyle bir uygulama henüz yok.

Merak etmeyin olacağını da pek zannetmiyorum.

Bahsettiğim şekilde ayrıntılı olarak veri verebilecek bir uygulamayı da zaten yapmazlar.

Neden mi?

Fotoğraflarınızı kimlerin indirdiğini, kaç kere indirdiğini ve fotoğrafları ne hale soktuğunu görseniz değil sosyal ağlara mahrem sayılabilecek fotoğraflarınızı koymak, size ait herhangi bir şeyi paylaşmazsınız, sosyal ağları içiniz rahat bir şekilde, bu kadar çok kullanmazsınız da ondan…

Mahrem sayılan fotoğraflarımızı, sosyal ağlarda ve hatta hiçbir yerde paylaşmamalıyız. Kalbi hastalıklı insanların kalbine kötü manalar doğmaması için yapılamaması gerekenler, fotoğraf paylaşma konusunda da geçerlidir diye düşünüyorum.

Selam, dua ve muhabbetle..

Halil İbrahim DEDE

11/11/2016 – ÇORLU

 

*Bu yazı 40’lar Mecmuası Dergisinin 2. Sayısında yayımlanmıştır.

 

E-posta: halilibrahimdede@outlook.com

Facebook: facebook.com/dedehalilibrahim