İsraf deyince aklımıza hep ekmek israfı, zaman israfı gibi konular gelir. Oysaki farkında olmadan yaptığımız öyle israflar var ki… “Ruh İsrafı” bunlardan birisi ve belki de israfların en büyüğü. Ruhunu israf eden birisi artık insanlığını kaybetmiş sayılmaz mı? Nedir acaba ruh israfı? Nasıl yapılır ve önüne nasıl geçilir? (Ömer Baldık’ın yazısı..)

İmam Kurtubi hazretleri bu bahiste şöyle der; “Neshi delilleriyle birlikte bilmeye her ilim adamı mecburdur. Neshi yalnız beyinsiz ve cahiller reddeder. Kur’an’da ki hüküm ayetlerinden her hangi bir hükmün alınması ve helal ve haramın bilinmesi ancak neshi bilmek ile mümkündür. Bunu bilmeyenler, İslam âlimlerinin ittifakı ile neshin Kur’an’da var olduğu bilgisinden mahrumdurlar”

İnsan, şerri yaşayıp hayra yönelebilir, karanlıklarda kaybolduktan sonra bir gün hidayet nurunun basamaklarına çıkabilir, yokluğu tattıktan sonra varlık içinde olduğunun farkına varabilir. İşte bu zıtlıklar içerisindeki esrar perdelerini kaldırabilecek olan yalnızca insandır. Hayvanların en mükemmelinde bile böyle özellikler yoktur. Akıl ve fikirle bu farkındalığı yakalayabilir. (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un yazısı..)

Bilgisayar ekranından yansıyan ve adı kadar masum olmayan çocuk oyunları, çocuklara güçlü olanın her şeyi yapabileceği, kazanmak için gösterecekleri hırsın haklı olduğunu ve sonuca varmak için etrafındakileri geçmesi gerektiği gibi duyguları yaş sınırlaması olmadan acımazsızca sunuyor. (Nurşen Şentürk’ün yazısı..)

“Önemli olan tüm teknolojik imkânların, akl-ı selim (sağduyu) ve vicdan filtresinden geçirilerek tatbikata konmasıdır. Ama tekrar tekrar kendimize sormamız gereken soru, ‘Benim bu hızlı hayatımın dünyaya ve insanlara ne faydası var’ sorusudur. Yoksa amaçsızca bir oraya, bir buraya koşuşturup, anlamlı ‘hayat trenini’ kaçırırız.”