Çok mütevazı yaşayan Maruf Hazretleri bir gün yol kenarına oturmuş elindeki ekmeğini yerken karşısına dikilen bir aç köpeğin gözlerini kendisine diktiğini görünce ekmeği tek başına yemekten utanır da, bir ucundan kendisi ısırır, öteki ucunu da gözünü dikmiş bekleyen aç köpeğe uzatır, birlikte yemeye başlarlar. Bu sırada uzaktan yaklaşan bir adam: -Utanmıyor musun elindeki ekmeği köpekle birlikte yemeye, der… (Ahmed Şahin’in yazısı..)

Ey iman edenler! Cuma günü cuma namazına ezan ile çağrıldığınız zaman derhal Allah’ı zikretmeye (hutbe ve namaza) koşun, alışverişi bırakın. Eğer bilirseniz bu sizin için çok daha hayırlıdır. Namaz tamamlanınca yeryüzüne yayılın, işinize gücünüze bakın, Allah’ın lütfundan nasibinizi arayın. Ve daima Allah’ı anın ki felah bulasınız. [Cum’a 62/9-10] (Musa Hub’un yazısı..)

Kendi kendime elimde olmadan sık sık şu soruyu soruyorum eğer Allah varsa, neden benim kızımı aldı, neden doktor bey neden? Dünyada bunca hırsız, uğursuz, ahlaksız varken neden benim kızımı aldı? Şimdi o toprak altında ne yapıyordur? Ben kızımı ebedi olarak kaybettim doktor bey, kınalı kuzumu, selvi boylumu bir daha göremeyeceğim. Ben bu acıyla nasıl yaşarım? Hem niye yaşayayım ki? Ne için yaşayayım ki doktor bey? Ne olur bana bir çare.. (Dr. Kenan Taştan’dan gerçek hayat hikayesi..)

Programda, yazar Gülay Atasoy, evlilik ve aile içi iletişim konusunda salonu dolduran kadınlara seminer verdi. Kur’an’ın eşler için “Sizler birbirinize elbisesiniz” buyurduğunu hatırlatarak konuşmasına başlayan Atasoy, “İnsanın ruh bedenine giydiği elbise, onun hayat arkadaşıdır. Kişiler ruh bedenine giydiği elbisenin içinde rahat etmedikleri için de bugün boşanmalar artıyor” dedi.

Öfkemizden nasibini alanlar ise ne yazık ki, bazen en yakınımızdakiler olur. Hemen yanı başımızda ilgiyle ve endişeyle bizi gözleyen eşimiz, korkuyla bakışlarını bize dikmiş çocuklarımız… Onlar da bir anlık öfkenin kurbanı olabiliyorlar bazen ne yazık ki. Öfkemizi onlara boşaltıp kendimizi rahatlatırken, farkında olmadan onları üzeriz, kırarız. Peki, elimize ne geçiyor? Kırık kalpler, yaşlı gözler… (Ali Ferşadoğlu’nun yazısı..)