Başımıza herhangi bir musibet geldiğinde genelde hepimiz “Eyy Allah’ım! NEDEN BEN?…” ..diye yakınırız. Adeta Yüce yaratıcıyı “Bu musibet, niçin bana geldi? Niçin beni seçtin?” dercesine sorgularız, değil mi? 1999 Yalova depreminden sonra, nasipsiz bazı gazeteler, “..Adalet mi bu?” (HÂŞÂ) gibi ve bu minvalde manşetler bile attılar. Bir de îman ile müşerref olan bahtiyarlara bakalım…Mesela dünyaca ünlü bir şampiyon olan, Arthur Ashe..

Üniversite kimya bölümü öğrencisiyken, IAESTE adlı milletlerarası kuruluş vasıtasıyla bir yaz tatilinde gittiğim İspanya’da staj yaptığım yer de, bir meşrubat fabrikasıydı. Böylece, üniversitede kimya bölümü öğrencisi olduğum yıllardan başlayarak, gazozlar hakkındaki bilgileri de hem öğrenmiş ve hem de imal edildiği yerleri görmüştüm. Üniversite öğretim elemanı ve öğretim üyesi olarak çalıştığım yıllar boyunca da, “Sulu Çözeltiler” gibi başlıklar altında bunları genişletilmiş şekliyle teorik olarak anlatmıştım. (Prof. Dr. Mustafa Nutku’nun yazısı..)

Onunla ilgili çok şeyler yazıldı. Hem onun yazdıkları, hem de onun hakkında yazılanlar onlarca dile çevrildi ve okundu. Onun inandığı değerlerden doğan öğreti, bütün bir dünyayı sarıp sarmaladı. Şimdi, onu, hiç tanımayanlara, merak edenlere, onun hakkındaki sorulara cevap arayanlara anlatmak isteyen bir eser var: “Asrı Güzelleştiren Adam Bediüzzaman”

Değişimden korkan biri değilim, hatta değişimden yanayım. Ama bozulmuşluğu, kokuşmuşluğu, sapmışlığı ve kaybolmuşluğu “değişim” olarak kabullenmeye de asla niyetim yok. Mademki varoluş sebebimiz “insan” olmaktır, elbette çocukluğumda tanıdığım “insanlar”la, şimdi tanıdığım “insanlar”ın “insanlık”larını karşılaştıracağım. (Yavuz Bahadıroğlu’nun yazısı..)

Kendisine “ne kadar kazanmalıyız” diye sorduklarında, Mevlânâ Hazretleri “Kazancın varsın denizler kadar olsun ancak sen o denizin üstünde yüzen gemi ol… unutma ki gemiye su girerse boğulursun.” buyurarak çok kazanmanın değil ancak kazanca (dünyaya) gönül kaptırmanın zararlı olduğunu belirtmiştir.