Ben Ayasofyayım, Karşımda turistik bir mabed, Fiillerim mavi bir cami.
Gösterişe ve ritüele dönmüş, Tüm ibadetlerim…
Suç ve suçlu bende, Cehalet mührü vurdu üstüme, Gayret, ders ve saflık katilleri.
İlim aktı gitti batı sahillerine… (M. Fatih Özbilen’in şiiri..)

Her iki insan da birbirlerinden haberdardır, Bediüzzaman Büyük Doğu’yu takib eder ve kapandığını görünce üzülür, o yoksul haliyle öğrencisi Zübeyir Gündüzalp’e “Zübeyir yorganımı sat Necib’e ver , o dergi çıksın” der. Necip Fazıl bunu duyunca yüzünü arkaya döner ve ağlar “Hoca Efendi büyük adammış“ der. Bediüzzaman yıllarca hapislerde sürgünlerde, mahkemelerde hayatını geçirmiş görmediği zulüm ve hakaret kalmamıştır. Necip Fazıl da beş buçuk yıl hapis yatmış, gariban ve yoksul bir şekilde davam dediği mukaddes yükü sırtından bırakmamıştır. (Prof. Dr. Himmet Uç’un yazısı..)

Vecizelerimizi okuyanlar bir sükunete bürünüyor ve hayrete düşüyorlardı. Eğer yanındaki arkadaşı okumadan geçmişse onu tekrar çağırıp okutturuyorlardı. Kimisi “bunlar zor sorular”, kimisi “cevabı tam yok bunların” diyordu. Basitçe anlatımımızla ve kitapları işaret etmemizle, kitaplarımızı ve broşürlerimizi takdim etmeye çalıştık. (İtalya’daki kitap fuarı özeti..)

İnsan bu dünyaya bir MEMUR VE MİSAFİR olarak gönderilmiş, Çok ehemmiyetli İSTİDAD ona verilmiş, Ve o istidada göre ehemmiyetli VAZİFELER TEVDİ edilmiş. Ve insanı o gayeye ve vazifelere çalıştırmak için ŞİDDETLİ TEŞVİKLER VE DEHŞETLİ TEHDİDLER edilmiş. (Prof. Dr. Himmet Uç’un yazısı..)

Büyük kızım annesine yazdığı mesajında “Sabahları işe giderken çocukları dağıtıp arabada yalnız kalınca yüreğim burkuluyor.” diye bir annenin evladından ayrılık feryadını haykırıyordu. Annelik, ne yüce ve ne kutsi bir duygudur ki yaşamayan bilmez. Bu duygu fıtrîdir ancak, Allah’ın evlât ihsanıyla yaşanması mümkündür. (Mehmet Çetin’in yazısı..)