“Allah var(mış) – yok(muş)”un dışında “üçüncü bir ihtimâl” veya bu iki şıkka nötr kalınabilecek “ortası” veya dışarısına çıkılıp, her “ikisine eşit uzaklıktan” bakılabilecek; “tarafsız ve objektif, nesnel ve nötr” bir gözlem noktası ve yalın bir ifade biçimi yok! Yani: İnanç ve inançsızlıktan “bağımsızlık ve tarafsızlık” mümkün olmadığı gibi; bu konuda, nesnel ve objektif bir “dil ve ifade biçimi” de yok; böyle bir “bilgi biçimi” de yok! (Ayhan KÜFLÜOĞLU)

Acaba bu yirmi sene zarfında imân-ı tahkikîyi pek kuv­vetli bir surette bu vatanda neşreden Risale-i Nur olma­saydı bu dehşetli asırda, acip inkılâp ve infilâklarda bu mübarek vatan, Kur’ân’ını ve imanını dehşetli sadme­lerden tam muhafaza edebilir miydi? (Abdülkadir Haktanır)

iman, saadet-i ebediyeyi kazandırdığı için bir mü’mine, küre-i arz kadar bir saltanat-ı baki­yeyi temin eder. Velâyet ise, mü’minin Cennetini ge­nişlettirir, parlattırır. (Abdülkadir Haktanır)

Dünyada meşru bir surette nefsine muhabbet, yani mehasinine bina edilen muhabbet değil, belki noksaniyetlerini görüp tekmil etmeğe bina edilen şefkat ile onu terbiye etmek ve onu hayra sevketmek neticesi; o nefse lâyık mahbubları, Cennet’te veriyor (Abdülkadir Haktanır)

Kültürümüzde kırılan kalbin tamirinin mümkün olmayacağına dair bir söylem var. Bu ifade oldukça naif ve hassas olan kalbin gücendiği takdirde kolay onarılamayacağını ifade ediyor (Fatma Tuncer)