İnsan hayatı iki büyük hakikatin arasında geçer: Nimet ve musibet. Nimet geldiğinde vazife şükürdür; musibet geldiğinde vazife sabırdır. Her ikisi de kulluğun iki mühim kanadıdır (Rüstem Garzanlı)

Ben gerçekten acizim. İnsan günlük hayatında kendisini güçlü zannediyor. Yürüyor… Çalışıyor… İstediği yere gidiyor… İstediğini yiyor… Planlar yapıyor… Geleceğe dair hesaplar yapıyor… Fakat bir gün bedenindeki küçücük bir problem bütün hesapları değiştirebiliyor (Rüstem Garzanlı)

Yazar, geçirdiği ağır kanser tedavisi sürecinde bedensel zorluklar yaşasa da bu imtihanın gafletini dağıttığını ve kendisine sabır, acz ile tevekkülü öğrettiğini ifade ediyor. Hastalığı bir dertten ziyade ruhunu olgunlaştıran ve Allah’a yakınlaştıran manevi bir mesaj olarak kabul edip haline şükrediyor. (Rüstem Garzanlı)

Yaşlı bir baba, oğluna misafir ağırlamanın inceliğini öğretmek ister. Önce sofraya en güzel yemekleri koyar; fakat yüzünü asar, tek kelime konuşmaz… (Rüstem Garzanlı)

Eskiden yaz mevsiminin geç ikindi vakitleri, köyün çeşmesi ayrı bir güzelliğe bürünürdü. Köyün hanımları akşama doğru çeşme başında toplanır, geniş bir taşın üzerinde ikindi namazını kılar, ardından günün yorgunluğunu serin çeşme suyunun ve tatlı sohbetlerin gölgesinde üzerlerinden atarlardı (Rüstem Garzanlı)