Ya Musa, benim indimde çok ağır ve büyük bir günah vardır ki, o da, ana-baba evladını çağırınca, emrine uymamasıdır (Abdülkadir Haktanır’ın yazısı..)

Kudüs’ü haritalardaki şehirlerden biri zannedenlerin imanı da harita üzerindedir. Kudüs, şehir değildir. O dindir, imandır, davadır, heyecandır, simgedir, ölçüdür. Onunla ölçeriz cihat tutkumuzu, fedakârlık samimiyetimizi. Sabır ve sebat mihengimizdir o. Garipliğimizin tecelligâhıdır.

Şuurlu insan gözünü açıp bu âleme baktığı zaman her şeyde bir hikmet eseri görecektir. Yaratıkların hiç birinde tesadüf eserine rastlanmadığı gibi, sevki tabi (iç güdü) ile  olabilecek durumda da değiller. Ancak atomlardan galaksilere kadar her şey Allah’ın yaratması ile vucut buldukları gibi sevk ve idareleri de Allah’ın ilim kudret ve iradesi ile olduğu şüphe götürmez bir hakikattir. (Abdülkadir Haktanır)

O Allahın bir KULU ve Peygamberi idi. Ben de bir kulum. Fakat O kul olduğunu biliyordu. Benim nefsim kabullenmiyor. O bir güldü; şebnemlerinde, bize rahmetle gülen bir kâinat sundu, ve ardında güller bırakıp Rabbine döndü. Ben biliyorum, ama hâlâ zakkumlar peşinde koşuyorum.

Minik kız annesinin yüksek sesle ağlamasından rahatsız olmuş ve şöyle demiş “Niye bu kadar çok ağlıyorsun ki anne? İmanı olan ve imanıyla yaşayanlar için ölüm ve ahirete gitmek korkulacak bir şey mi?”