Şuurlu insan gözünü açıp bu âleme baktığı zaman her şeyde bir hikmet eseri görecektir. Yaratıkların hiç birinde tesadüf eserine rastlanmadığı gibi, sevki tabi (iç güdü) ile  olabilecek durumda da değiller. Ancak atomlardan galaksilere kadar her şey Allah’ın yaratması ile vucut buldukları gibi sevk ve idareleri de Allah’ın ilim kudret ve iradesi ile olduğu şüphe götürmez bir hakikattir. (Abdülkadir Haktanır)

O Allahın bir KULU ve Peygamberi idi. Ben de bir kulum. Fakat O kul olduğunu biliyordu. Benim nefsim kabullenmiyor. O bir güldü; şebnemlerinde, bize rahmetle gülen bir kâinat sundu, ve ardında güller bırakıp Rabbine döndü. Ben biliyorum, ama hâlâ zakkumlar peşinde koşuyorum.

Minik kız annesinin yüksek sesle ağlamasından rahatsız olmuş ve şöyle demiş “Niye bu kadar çok ağlıyorsun ki anne? İmanı olan ve imanıyla yaşayanlar için ölüm ve ahirete gitmek korkulacak bir şey mi?”

Bir çocuk küçüklüğün de kuvvetli bir ders-i imani alamazsa, sonra pek zor ve müşkil bir tarzda islamiyet ve imanın erkanlarını ruhuna alabilir. Adeta gayr-i müslim birisinin islamiyet-i kabul etmek derecesinde zor oluyor, yabani düşer. Bilhassa, peder ve validesini dindar görmezse ve yalnız dünyevi fenlerle zihni terbiye olsa, daha ziyade yabanilik verir. (Abdülkadir Haktanır)

Ben fakiri Rabbım, eşrefi mahluk yaratmış iken, Nefis ve şeytanın, desiselerine aldandım,
Cürmü günahın nahoş, hallerine kanmış iken, Vakit çok geçtikten  sonra, fark ettim ki yandım (Abdülkadir Haktanır)