Bu eski ve yeni iki medrese-i yusufiyedeki şiddetli imtihanda sarsılmayan ve dersinden vazgeçmeyen ve yakıcı çorbadan ağızları yandığı halde talebeliğini bırakmayan ve bu kadar tehacüme harşı kuvve-i maneviyesi kırılmayan zatları, ehl-i hakikat ve nesl-i ȃti alkışlayacağı gibi, melaike ve ruanîler dahi alkışlıyorlar diye kanaatim var. (Abdülkadir Haktanır)

Modern insanın tatil anlayışı “atıl kalma” demektir yani işlevsiz kalmak. Arapça bir kelime olmasına rağmen ilginçtir ne Kur’an’da ne de sünnette tatil kelimesi hiç yer almaz. Modern insana seçenek sunulsa, eminim 356 günün tamamını tatil olarak geçirmek ister yani atıl olarak yaşamak ve her daim iş yapmadan, bir şey üretmeden bir ömür geçirmek. Düşünün organlarımız tatil yapacağım dese ne olurdu? […]

Hz. Ali (ra) çaresiz, Iraklıların kendisini bu şekilde yalnız bırakmalarından sonra Kûfe’ye geri döndü. Bu beklenmeyen gelişme, onu bir hayli üzmüştü. İşte bu arada onun sakalı ile başına işaret ederek “Bu (sakal), bunun (başın) kanı ile boyanacak!” dediği rivayet edilir ki aynen öyle olmuştur.

İşte kabrimin başına ulaştım, boynuma kefenimi takıp kabrimin başında uzanan cismimin üzerine durdum. Başımı dergâh-ı rahmetine kaldırıp bütün kuvvetimle feryad edip nida ediyorum

Ne çok parlar gözümde, cemalin ya Resülallah, Evet doldurdu ȃfȃki, celalin yȃ Resülallah.
İşte on dört asır evvel, ayın on dördü didarın,(1) Doğup nurlattı dünyayı, Cemalin ya Resülallah (Abdülkadir Haktanır)