onca sene eğitimini, istikbalini, evini barkını, çoluk çocuğunu ve iaşesini düşünen; yaşamanın, kazanmanın, rahat etmenin, caka yapmanın ve çalımın ne olduğunu bilen; dünyevî menfaatleriyle alâkalı iyiyi kötüyü ayırt edebilen ve kafasına koyduğu bir meseleyi senelerce takip edip onu sona erdirebilen; yani yüzlerce, binlerce, milyonlarca hususu düşünüp onlarla ilgili kararlar verebilen bir insanın ulûhiyet hakikatini ve âhiretini de düşünmüş olması gerekmez mi… (Abdülkadir Haktanır)

Nasılki ehl-i hamiyet bir insan, dostların hayatını kurtarmak için kendini feda eder; öyle de ehl-i imanın hayat-ı ebediyelerini tehlikeli düşmanlardan muhafaza etmek için, lüzum olsa -hem lüzum var- kendim değil yalnız lâyık olmadığım o makamları, belki… (Abdülkadir Haktanır)

İnsanlığa layık istikamette düşünen insanda, ufak da olsa yapılan herhangi iyiliğe karşı minnettarlık ve teşekkür ile cevap vermek hissi uyanır. iyilik yapana karşı borçlu olduğunu düşünür. (Abdulkadir Haktanır)

Halbuki bir müminin yapmaya çalıştığı, kafasındaki doğruya göre dini değiştirmek değil, dinde gördüğü doğruya yönelik kafasını/ahlakını değiştirmektir. Yani değişmesi gereken kendisidir. Din değildir. Kur’an’ın ve sünnetin ona getirdiği mesaj asıldır. Kendisi tebeidir. (Ahmet Ay)

Deccal’in sorunu doğrudan Allah’la ve uluhiyet hakikatiyle olacak. Onun inkarına çalışacak. Ama Süfyan’ın derdi daha çok Peygamber’le ve nübüvvetle… Onunla uğraşacak. Onun bozmaya çalışacak. (Ahmet Ay)