Ramazan-ı Şerifte, en zenginden en fakire kadar herkesin nefsi anlar ki, kendisi mâlik değil, memlûktür; hür değil, abddir. Emrolunmazsa, en âdi ve en rahat şeyi de yapamaz, elini suya uzatamaz diye, mevhum rububiyeti kırılır, ubudiyeti takınır, hakikî vazifesi olan şükre girer.

Hangi fert olursa olsun, kendinden bir cihette daha fakiri bulabilir; ona karşı şefkate mükelleftir. Eğer nefsine açlık çektirmek mecburiyeti olmazsa, şefkat vasıtasıyla muavenete mükellef olduğu ihsanı ve yardımı yapamaz, yapsa da tam olamaz. Çünkü, hakikî o hâleti kendi nefsinde hissetmiyor.

Hoş geldin mahi mübarek Ramazan, Mü’minlerin günahlarını yakan,
Kendisinden bol bol sevaplar akan, Mü’mine sebebi necat Allahtan. (Abdülkadir Haktanır)

Cenab-ı Hakkı bulan neyi kaybeder ? Ve O’nu kaybeden, neyi kazanır ? Yani O’nu bulan her şeyi bulur. O’nu bulmayan hiç bir şey bulmaz, bulsa da başına belâ bulur. (Abdülkadir Haktanır)

Haşr 10: Muhatabına güvenmek istiyorsan, önce sen güvenilir ol. Saff 2: Yalandan uzak dur. Maun 4-5: Eleştirinin keskin bir bıçak olduğunu unutma. Söyleyeceklerini iyi tart.(Abdülkadir Haktanır)