Ebu Talib, Resul-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâmın risaletini değil, şahsını, zâtını gayet ciddî severdi. Onun o gayet ciddî, o şahsî şefkati ve muhabbeti, elbette boşa gitmeyecektir.

En üstündeki hülleden, ta en alttaki hülleye kadar; ayri ayri mehasinle, ayrı ayrı tarzda, hissiyatı ve duyguları zevklendirecek, memnun edecek mertebeler var…

Kenya’da, İslama Kurana, Risale-i Nur’lar ile hizmet eden gönüllülerin mektubu.

Yolda karşılaştığımızda ezan okunuyordu. -Gel seni camiye götüreyim, dedim. Bugün Cuma biliyorsun. -Sen de benim camiye gitmediğimi biliyorsun, dedi. -Biliyorum ama, sebebini gerçekten merak ediyorum. -Ne bileyim olmuyor işte, dedi. Hem pantolonumun ütüsü bozulup,dizleri çıkar diye endişe ediyorum. (Cüneyd Suavinin Kaleminden…)

Ebrehe Valiydi Yemen İlinde, Hıristiyanlık vardı hep dilinde, Miladi beş yüz yetmiş yıllarında, Bir Kilise yaptırmıştı San’ada.
Kilise muhteşem yapıya sahip, Doldurmuştu içini pek çok Rahip, Maksat Arapları orda toplamak, Ve Hıristiyanlık dinini yaymak.