Ne var ki, insanda nefis ve hevâ var. Bazen nefis bir esbaba rast gelir, sevgi ve muhabbet; kin ve adavete dönüşür. Her ne sebep olursa olsun kardeşlerimizi değerlendirirken hasenatlarının seyyiatlarına, güzelliklerinin çirkinliklerine, hayırlı işlerinin şerli vaziyetlerine; kemiyetten veya keyfiyetten üstün gelmesine bakmalı ve bunları ölçü almalıyız (Rüstem Garzanlı)

Me’mun henüz çocuk iken, hocası sebepsiz yere sopayla ona vurmuştu. Me’mun: ‘Neden bana vurdun?’ diye sordu. Hocası: ‘Sus!’ dedi. Me’mun tekrar sordu: ‘Neden bana vurdun?’ Hocası yine: ‘Sus!’ dedi. Yirmi yıl sonra Me’mun halife olur, ilk işi hocasını yanına çağırtır (Rüstem Garzanlı)

Her namazdan sonra ders okutur ve dinlerdi, pek konuşmaz, eğer grupta yeniler varsa anlatmak için örnekler verir tam bir şenliğe çevirirdi, ortalığı, mizah ile anlatımı birleştiren bir edası vardı, örneklemeler de mizahı çok başarılı idi, özellikle ani mantık yorumları çarpıcıydı, Necip Fazıl onu dinlemiş ve “ Mantık küpü demişti” (Prof. Dr. Himmet Uç)

Arkadaşlarımızın, dostlarımızın kadr u kıymetini bilelim. Hürmetkârlığın, nezâketin, affetmenin, şükretmenin, güler yüzlü olmanın büyük bir fazilet olduğunu unutmayalım ve bu şuurla yaşayalım. Neticede birlikte seyahatimiz çok kısa! (Rüstem Garzanlı)

Adem (as) babamız ve Havva anamızla başlayan ve binlerce yıldır dünyaya gelen her insan yolcu, yaşadıkları ise yol hikayesidir. Hayat yolda yaşananlardır. Aslında, yazılan bütün hikayeler ve romanlar bu yol hikayelerinden kesitlerdir… (Mehmet Abidin Kartal)