Ama sanırım bir yerlerde hata yapıyoruz. Ayaklarımızı yere mıhlayıp yükselmemizi engelleyen bir şeyler.. Galiba sadece ‘hüzün’ değildi miracı getiren. O yüzden bu kadar hüzünden bir miraç çıkmıyor belki.

Ey Rabbım! Bize arttır da eksiltme, bizi şereflendir de hor ve hakir kılma, bize ver de mahrum bırakma, bizi seç de üzerimize ihtiyar etme. Bizden razı oluver bizden kabul eyle. Ey Kerem sahibi! Ey esirgeyenlerin en merhametlisi! Duamı kabul eyle.

(“Hizmet-i Kur’aniye nasıl en güzel ifa edilebilir” taharrisiyle hizmet kardeşleri arasında karşılıklı yazılmış birkaç mektubdur.) Kardeşim, İnsanlara faydalı olmak açısından kalden ziyade halle anlatabilmeli, zira hastalıklar dille düzeltilebilecek gibi değil, daha derinde ve müzminleşmiş; dünyevilik ehli imanda da içe işlemiş. Hanımlar desen bu hastalıktan çok çabuk etkileniyor, nazarlar manadan çok maddede takılı kalabiliyor. (Nabi’nin kaleminden..)

Allahım bizi bize döndür. Bizi kapında durdur. Allahım bizi, senin için sende ve seninle eyle. Bizi sana hizmetle bahtiyar eyle.
Almamız da vermemiz de senin için olsun. İçimizi senden başkasının sevgisine mekan olmaktan temizle, nehyettiğin yerleri bize gösterme. Emrettiğin yerlerde bizi, bize kaybettirme.

Biz de samimiyet ve ihlasla, dualarımızı, niyetlerimizi umum alem-i İslam’daki kardeşlerimize teşmil edersek alem-i İslam çapında bir şirket-i maneviyenin tesis olunmasını Rahmet-i Rahman’dan isteriz, boş çevirmemek yine Rabbimizin lutfu iktizasıdır. Umum kardeşlerimizin Leyle-i Regaib ve Şuhur-u Selasesi mübarek olsun; künuz-u mahfiye olan Rabbimizin Rahmet aleminden hissemizin ziyade olması duasıyla.