Esas sevgi “rağmenli sevgi” imiş: “Seni fakirliğine rağmen… Seni işsiz olmana rağmen… Seni aileme rağmen… Seni kendime rağmen seviyorum” diyebilmek ve bu tertemiz duyguyu yaşayabilmekmiş…
(Yavuz Bahadıroğlu)

Peygamberimiz toplumla iç içe yaşayan bir insandı. Herkes gibi o da alış veriş yapıyor, borç alıp veriyordu. Ticarî hayatı kontrol için ara sıra çarşıya pazara çıkıyor, insanlara adalet, insaf, hak hukuk dersi veriyor, birbirlerini aldatmamalarını, yalan yere yemin etmemelerini söylüyordu…
(Mehmet Paksu)

Bazı sabahlar saatiniz çalmasa da neden kendiliğinizden uyanırsınız? Ya da neden tam da öğün saatlerinde yemek yeme ihtiyacı hissedersiniz? Gün içinde karşılaştığımız bazı olaylarda adeta bir saat bize neyin, ne zaman yapılması gerektiğini hatırlatır. İşte bu, Yüce Rabbimiz’in vücudumuza yerleştirdiği bir saattir. Ancak gerçekte ne beynimizde akrep ve yelkovan vardır, ne de içimizdeki organların bunlara bakacak gözleri… (Prof. Dr. Fatih Satıl)

Maddeci medeniyetin insanları darlığa düştükleri zaman ilk olarak hayırlarından kısıntıya giderler. Kur’ân’ın terbiyesi altında yetişen insanlar ise, böyle durumlarda hayır musluklarını daha çok açarlar.
(Ümit Şimşek)

Sadece maddeten doyurulmağa çalışılan fakat “manevî açlığa” mahkûm edilen her yaştaki insanlar, bu açlıklarının tesiriyle âdeta şuursuzlaşmış bir halde, ya vücutlarına rastgele birşeyler almaya çalışırlar veyahut da bu açlıklarının tahammülü güç sancılarını dindirecek bazı uyuşturucularda çareyi ararlar…
(Prof. Dr. Mustafa Nutku)