Zalimler kursa da tuzak


İnan zaferimiz mutlak


Çünkü vadetti Yüce Hak


Güneş yeniden doğacak


O nur zulmeti boğacak…

İnsan bazı vesilelerle bedenindeki bir uzvunu diğeriyle temas ettirmek­tedir. Meselâ; konuşurken dudaklarını birbirine dokundurmakta, pişman­lık halinde başını yumruklamakta veya üzüntüsünden dizini dövmektedir. Bütün bu uzuvların maddî oldukları ve yaptıkları işlerden bizatihî haberdar olmadıkları nazara alındığında, bunları birbiriyle temas ettiren birisinin ol­ması lâzım geldiği bedaheten anlaşılır… (Mehmed Kırkıncı)

İnsanın iyi-kötü gibi ahlâkî değerlere doğuştan mı sahip olduğu, yoksa zamanla mı öğrendiği, üzerinde çok çalışılmış bir konudur. Özellikle 2000’lerin başında Yale Üniversitesi’nde yapılan bir dizi araştırma bu konuda çok önemli sonuçlar vermiştir. Üstelik bu çalışmalar, en fazla 5 aylık olan bebekler üzerinde yapılmıştır…

…O çocuk dünyaya gelip büyüdükten sonra kendisine: “Burada bir saat yaşamayı mı, yoksa ana rahmine dönüp binlerce yıl yaşamayı mı tercih edersin?” denilse, böyle bir sualin sorulmasını dahi hayretle karşılayacak ve ana rahmini düşünmek dahi istemeyecektir… (Mehmed Kırkıncı)

Üstünü başını kirletmek ayıp değilmiş. Ne giydiğin önemliymiş, ne beş parasızlığın, ne aklında dolaşan tilkiler.
Çocuk dünyası… İnsanlığın bozulmamış masumiyetinin berrak sularının sahiliymiş burası… Güven varmış burada, zamanı unutturacak kadar derin bir huzur…