İnsanoğlu da her zaman yarına kalabilme kaygısı ve çabası içindedir. Bunun için de ölüm gerçeğini bilen insan yarına kalabilmek için alternatifler aramaktadır…

İslâm’da din eğitimi, bir açıdan bakılırsa çocuk doğduktan itibaren, bir açıdan bakarsanız ondan da önce, eş seçimiyle birlikte başlar. Bu eğitimi eş seçimiyle başlatan din âlimleri, uygun bir eş seçilmediği takdirde çocuğun ilk ve temel okulu olan evde taşların hiçbir zaman yerli yerine oturmayacağını haklı olarak öne sürerler…

Çocuklarımızı dövebileceğine, ceza verebileceğine, terlik fırlatabileceğimiz, onurunu kırabileceğine inanıyorsak elbette çocuğumuz büyüdüğünde krizi benzer yöntemlerle halletmeye devam ederiz…

…çocuğun hangi alanda kabiliyetli olduğu ne kadar erken tespit edilip, kabiliyeti yönünde eğitilmeye başlanırsa, o kadar başarılı olur. Kabiliyeti olan bir iş yaptığından başarılı da olunca, hem işini sever, hem de mutlu olur…

Eskiden baba deyince de güven, otoriter, duygularını ve sevgisini kolay kolay dışa vurmayan biri olarak çağrışım yaparken günümüzde ise çocuklarıyla beraber olmak isteyen fakat iş yoğunluğundan(!) dolayı çocuklarıyla beraber ol(a)mayan ve otoritesini yitirmiş baba profili karşımıza çıkmaktadır…