“Cerbezenin tavr-ı acibi; zaman ve mekânda müteferrik şeyleri toplar, bir yapar. O siyah perde ile her şeyi temaşa eder.” (Münazarat, 35) Üstadın bu ifadeleri, bazılarının hacılara sıkça çatmasını hatırlattı bana. Burada da bir cezbeze sözkonusudur. İnsan kuldur, hata yapabilir. Ama bu hatayı yapan hacı ise, hata her nedense, doğrudan, hacılar hanesine yazılır. (Alaaddin Başar’ın yazısı..)

Yani, rahatsızlık duyduğunuz davranışları yumuşak bir dille muhatabın aklına, mantığına, vicdanına duyurmakla yetinmeli, ama kabul ettirmek için ısrar etmemeli, tepki doğuracak tartışmaya asla yönelmemelidir. ‘Senin bu halin bende üzülmeler, kırılmalar meydana getiriyor, tutumunu bir gözden geçirsen iyi olur, ama yine de sen bilirsin..’ gibi vicdanı harekete geçirecek uyarılarla düşünmesini sağlamaya çalışmalıdır.. Bundan sonra da içten içe dua ederek demeli ki:.. (Ahmed Şahin’in yazısı..)

“Kardeşim, senin karın benim karıma bağıramaz. Buna ne hakkı var? Zaten bunu bana anlattığında ona da bağırdım. Bir daha görüşmeyeceksin o karıyla.”diye.” Allah’ım duyduklarım doğru muydu? Arkamı dönüp bakmadan önce içimdeki huzur yerini incitici bir karamsarlığa bıraktı. Bir kadın olarak kendimi kötü hissettim. (Nagehan İpek’in yazısı..)

BİR ‘ERKEK hareketi’ olarak feminizmin kadına verdiği zarar onu erkekleştirmesi, erkeğe verdiği zarar onu kadınlaştırması, aileye verdiği zarar taşları yerinden oynatması, çocuklara verdiği zarar onları ‘babalaşmış anneler’ ve ‘anneleşmiş babalar’ ile yüzyüze getirmesidir. Rabb-ı Rahîm’in çok hikmetler ile koyduğu ve birbirini tamamlar nitelikteki farklı özellikler, feminizmin elinde bir rakibe dönüşmüş; sonuç itibarıyla, kadınlar erkekleşmiştir. (Metin Karabaşoğlu’nun yazısı..)

82 yaşındaki ABD’li televizyoncu Pat Robertson’un; karısına söz geçiremediğinden yakınan bir izleyicisine “Müslüman ol, karını döv” tavsiyesinde bulunma gafının vebâli, karısını döven TÜM gâfil ve cahil Müslümanlaradır. Pek tabiidir ki bu gafın sahibi masum değil, mevcut kinini kusmuş, ancak bu imajı ona verenler de mutlaka vebal altındadırlar… (A. Raif Öztürk’ün yazısı..)