Bediüzzaman Said Nursî, bugün yaşasaydı Gazze, Filistin, Doğu Türkistan meseleleri için şüphesiz ki köşesine çekilip sakin ve “görmedim, duymadım” şeklinde bir hayat tercih etmezdi.

Zamanımızın en büyük belâsı, insanın imanını hedef alan dinsizlik cereyanlarının, helâl ve haram hududunu yıkmaya çalışmasıdır. Bu öyle bir şeye evriliyor ki adetâ helâl ve haram diye bir kavram yok gibi insan âlemine bir iz bırakmaya çalışıyor. Hâlbuki İslâmiyet’in en esaslı düsturu, hayatın her safhasında helâl-haram ölçüsüyle yaşamak, Cenâb-ı Hakk’ın emir ve nehiylerine boyun eğmektir.

Bu hafta, milletimizin kahraman evlatlarını ve gazilerini yad ettiğimiz Gaziler Haftasıdır. Tarih boyunca vatan ve iman için mücadele etmiş nice yiğitlerimiz, her biri ayrı birer kahramanlık timsalidir. Her birinin ayrı ayrı hikayeleri bulunuyor kimisi yürekleri burkuyor kimisi insanı tebessüme getiriyor.

2 Nisan 1971’de vefat eden Zübeyir Ağabey, Eyüp Sultan Mezarlığı’nda on bini aşkın kişiyle uğurlanır. Hayatının her anı –hapisler, konferanslar, notlar– bir manifesto olarak geride kalır. Alplikten dâvâ adamlığına uzanan yolculuğu, cesâretini ihlâs ve şefkatle dengeler. Hassas mizacı, onu sadece bir mücahid değil, gönül insanı yapar. “Hayatı İslâm’in dert ve çilesi ile geçmiş bir alperen” olarak yâd edilir. Bu, manifesto hayatının hülâsasıdır Zübeyir Ağabey’imizin.

İnsan ailesinden ve sosyal çevresinden yeterli ilgi ve değer görmemesi, temel duygusal ihtiyacın karşılanmaması olarak değerlendirilebilir.