Kutlu zamanlar, muştulu günler yaşıyoruz manevi iklimleri soluyoruz. Ahirzamanda âdetâ manevi can simitleri gibi olan zamanlar. Recep, Şaban derken, Reğaip, Miraç, Berat derken geldi gönüller sultanı Ramazân-ı Şerif ayı.

“Din hayatın hayatı, hem nuru, hem esası. İhyâ-yı din ile olur şu milletin ihyâsı.”[8] hakka hizmetin milletlerin ihyası için ne kadar mühim ve elzem olduğunu gösterir.

Bu mücadele, insanın kendi iç dünyasında, nefsiyle ve şeytanla olan mücadelesidir. İman edenler, bu mücadelede nefislerine ve şeytana karşı direnerek Allah’ın rızasını kazanmaya çalışırlar. Bir insan için hakiki manada Melhame-i Kübra budur. Belki diğerinde fiziki bir savaş söz konusu olur ve insanın dünya hayatını tehdit ederken, bu manevi olan ebedi hayatı tehdit ettiği için daha önemlidir.

İtikad, insanın ruh hali ve beden sağlığı üzerinde doğrudan ve dolaylı etkiler yapar. Bu etkiler, kişinin koku algısına, yaydığı kokuya ve hatta çevresindeki kokuları algılama biçimine kadar uzanabilir. Manevi temizlik ve arınma, güzel koku ile somutlaştırılırken; olumsuz bir ruh hali ise, kötü kokuya neden olabilir. Kendim bir çok insandan bu olumsuz kötü kokuları hissedebiliyorum. Hatta öyle ki neredeyse istifra ettirecek kadar ağır olduğu oluyor bu kokuların.

Bediüzzaman Said Nursî’nin “Uhuvvet Risalesi” olarak bilinen Yirmi İkinci Mektup’u yazmasının arkasında hem tarihî hem de imanî sebepler bulunmaktadır. Bunları ele alalım.