Ey Mevlam! İhsanına olan iyi kanââtimi boşa çıkarma; gerçekten güvenebileceğim tek sığınak sensin. Benim fakir olduğumu (senin lütfüne muhtaç olduğumu) çok iyi bildiğin halde katındaki sevaptan beni mahrum eyleme.

Biz günahkâr kullarız, Pervasızca yaşarız, Rahmetine muhtacız, Ya ilâh-el âlemin,
Bize emir gelince, Boynumuz kıldan ince, İşler dönsün sevince, Ya ilâh-el âlemin(Ahmet TANYERİ)

Bediüzzaman Said-i Nursi’nin en büyük hayallerinden biri Medresetü’z-Zehra Üniversitesi’nin kurulması yönündeydi. Üstad’ın bu hayali Şanlıurfa’da gerçekleşiyor.

Ey Rabbim; sana yönelen, keremine sığınan ihsan ve nimetlerini tanıyan bir kulun olarak kapına gelmişim. Sensin affını günahkârlara çok görmeyen cömert. Fazlın eksilmez ve rahmetin azalmaz. Biz, senin kadim ve ezeli affına, sonsuz lütuf ve rahmetine güveniyoruz.

Ey Mevlam! Günahlarıma baktığımda dehşete kapılıyorum, ama, senin keremine baktığımda, umutlanıyorum. Eğer beni affedersen, bu senin merhametlilerin en üstünü olduğun içindir; (rahmetin bunu gerektirir) ve eğer beni cezalandırırsan hakkımda zulmetmiş olmazsın.