Bediüzzaman Said Nursî’nin “Uhuvvet Risalesi” olarak bilinen Yirmi İkinci Mektup’u yazmasının arkasında hem tarihî hem de imanî sebepler bulunmaktadır. Bunları ele alalım.

İNSANİYETİ KAYBETMEK VAHŞETİ Bozuk cemiyetlerde bilhassa ahirzaman fitnesinde insaniyeti kaybedip vahşete düşmek tehlikesine karşı bazı ikazlar Her insan, İslâm fıtratı üzere yaratılır. (Bak: İslam Prensipleri Ansiklopedisi 168. parağraf) Bozuk cemiyetlerin müfsid şartları,  o fıtrat-ı asliyeyi ve Kur’an’da  “Ahsen-i Takvîm” tabiriyle ifade edilen fıtrî mükerremliği bozup vahşet derecesine düşürebilir. Asrın fitnesinde, teknik imkânların çoğalıp yayılmasıyla ifsadatın emsalsiz bir şiddet kazandığına dikkat çeken Bediüzzaman […]

İslam tefekkür tarihinde marifetullah yani Allah’ı tanımak ve bilmek, en yüksek ilim ve en yüce gaye olarak kabul edilmiştir. Bu sebeple nice eserler telif edilerek insanlığa ve İslamiyet’e hizmet edildi.
İnsan, iman yoluyla Allah’ı tanır; marifetullah ise bu tanımanın derinleşmesi, imanın kuvvetlenerek inkişaf etmesi ve kemale ermesidir. (Muhammed Numan ÖZEL)

Bediüzzaman Said Nursi, İslam âlimi ve mütefekkiri olarak, insan hayatının her yönünü Kur’an ve Sünnet ışığında değerlendirmiştir.
(Muhammed Numan ÖZEL)

Müslümanlar, insanlığa hakikati ulaştırma amacıyla kitap ve sünnete uygun bir şekilde 1400 yıldır çeşitli isimlerle organize olmuş tasavvuf hareketleri, stk’ler, vakıflar, dernekler ve Cemiyeti Hayriye tarzında yapılar teşekkül etmiştir.
(Muhammed Numan ÖZEL)