Günümüzde fertlerin birbirine iftirası yanında basın ve yayın yoluyla da iftiralar yapılmaktadır. Namus, iffet, haysiyet ve zimmet üzerindeki bir iftira ne kadar çok yayılırsa, iftiracının sorumluluğunun da o nisbette artması tabiidir. Ayette şöyle buyurulur: “Mümin erkek ve o kadınlara işlemedikleri bir günahla eziyet edenler (onlara iftira atanlar), doğrusu açık bir günah yüklenmişlerdir” (el-Ahzab, 33/38)

Tecessüs kelimesi Kur’an-ı Kerim’de sadece bir ayette geçmektedir: “Ey iman edenler! Zandan çok kaçının. Çünkü zannın bir kısmı günahtır. Tecessüs etmeyin (birbirinizin gizli yönlerini araştırmayın). Kiminiz de kiminizin gıybetini yapıp arkasından çekiştirmesin. Biriniz, ölmüş kardeşinin etini yemekten hoşlanır mı? İşte bundan tiksindiniz. O halde Allah ‘tan korkun . Şüphesiz Allah, tövbeyi çok kabul edendir, çok esirgeyicidir” (el-Hucurât, 49/12).

Bağlı bulunduğumuz cemeatte ulü’l-emre itaat etmezsek günaha girmiş olur muyuz, itaat farz mıdır? Üzerinize emir olarak Habeşli siyahi bir köle bile tayin edilse, onu dinleyin ve itaat edin…” anlamındaki hadisi nasıl anlamalıyız? Peki Ulu’l Emr kim veya kimlerdir? Dinimizdeki yeri nedir? Müslümanların bu konuda neler yapması gerekir?

Sübhanallah, Elhamdülillah, Allahu Ekber ve Lailahe illallah kısımları sahih hadis kitaplarında geçer. Daha sonrası ise aslı sünnete dayanmakla beraber lafızların hepsi dayanmayabilir ama bu “sünnete muhaliftir” anlamına gelmez.

Hz. Enes (r.a.), Peygamber Efendimizin (a.s.m.) şöyle buyurduklarını rivayet etmiştir: “İlmi öğrenmek her Müslüman’a farzdır. Şüphesiz ilim öğrenen için denizdeki balıklara varıncaya kadar her şey Allah’tan bağışlanma diler .” (Prof. Dr. Mustafa Nutku’nun yazısı..)