Allah şirki affetmeyeceğini söylüyor.. O halde şirk eylemiş bir kulun afv-u recada bulunması ümitsiz bir yakarış değil midir? Gidecek de başka kapı yok ama…

Ölüm ruhun bedenden ayrılma olayıdır. Ölen ruh değil, bedendir. İnsan ise asıl olarak ruh demektir. Beden onun hanesi yahut elbisesi hükmündedir. Elbisenin değişmesiyle, yahut parçalanması, yok almasıyla kişinin varlığına bir zarar gelmez. Bu dünya hayatında bize bu bedeni giydiren ve kainatla olan münasebetimizi böylece kuran Rabbimiz, bizi bu alemden göç ettirdiğinde ruhumuzu bu elbiseden ayırmakta, bu binadan çıkarmaktadır.

Peygamberimiz (sav)’in misafiri hiç eksik olmazdı. Uzaktan yakından pekçok misafiri gelirdi. Bazı devlet ve kabilelerden özel ve resmi heyetler gelir, günlerce kalırlardı. Peygamberimiz (sav) bu misafirlerle bizzat ilgilenir, ağırlar, hizmetlerini görürdü. Habeşistan’dan gelen heyete bizzat Peygamberimiz hizmet etti. Sahabîler, “Siz bırakın, yâ Resulallah, hizmeti biz görürüz” dediler. Peygamberimiz, “Onlar daha önce bizim arkadaşlarımıza ikram etmişlerdir. Şimdi ben de bu hizmetlerinin karşılığını vermekten zevk duyuyorum.” buyurdu. (Doç. Dr. İsmail L. Çakan’ın Sorularla İslamiyet’teki yazısı..)

Başımıza gelen her türlü kaza, bela, hastalık ve musibetler, işlediğimiz günahların sonucumudur? Ya küçük çocukların başına gelenler. Nasıl izah edilebilir?

Bir hadis-i şerifte, “Arab’ın Arap olmayana üstünlüğü yoktur. Üstünlük ancak takva iledir. İnsanın cennete girmesine sebep olan en büyük şey, kulun takvasıdır” buyurulur. (Ali Ferşadoğlu’nun yazısı..)