Bazen sabahları alarm çaldığında, o bildik “yeni bir gün” heyecanı yerine, kemiklerinize kadar işleyen bir ağırlık hissedersiniz. Yapılacaklar listeniz gözünüzün önünde sıralanır, ama onlara uzanan elinizde bir güç, zihninizde bir istek olmaz. İşte o an, çağımızın en yaygın ama en az konuşulan hallerinden biriyle yüz yüze kalırsınız: Bezginlik.

Problemin temeline inmek ve onu deşmek, bu dönüşümün ilk adımıdır; zira ancak bu şekilde kendi iç dünyasında saklı olan cevheri keşfedebilir dünyanın en şerefli mahlûku olan insan. Çünkü “Bir saadet-i âcile, vicdanda münderiçtir; bir firdevs-i manevî, kalbinde mündemiçtir.

Kusurlarla yüzleşmek, hayatımızın aydınlanmaya ihtiyacı olan loş odalarına fener tutmaktır. Bu feneri tutan el, tevazû ile donanmıştır. Bugün, aynaya bakıp sadece parlak yanlarımızı değil, gölgelerimizi de kucaklama vaktidir. Unutmayalım ki, bizi daha iyi insan yapan şey, düştüğümüzü inkâr etmek değil, kalkıp o hatadan ders çıkarmayı bilmektir.

Modern dünyanın koşuşturmacası içinde, her birimiz zaman zaman kendimizi bir sorgulamanın eşiğinde buluruz: Gerçek huzur nerede? Daha fazla konfor, daha büyük evler, daha lüks arabalar ya da bitmek bilmeyen bir tüketim çılgınlığı mı bize aradığımız tatmini verecek? Yoksa asıl mutluluk, daha azda, daha sakin bir yaşamda mı saklı?

İnsan ailesinden ve sosyal çevresinden yeterli ilgi ve değer görmemesi, temel duygusal ihtiyacın karşılanmaması olarak değerlendirilebilir.