Bin dokuz yüz on bir yılının kışında geldi Şam’a, Âlimler ısrarla bir hutbe oku dedi Bediüzzaman’a,
Yüz âlim vardı on bine yakın cemaat içinde, Okudu o meşhur hutbeyi Emevi camisinde (Bekir Özcan)

Şiddetinin yüzündeki renkler, sarı, kızıl ve yeşiller,
ne dost bildiler bir gün, ne de genç ihtiyar.. (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un şiiri..)

Bilim; evrendeki olayların nasıl olduğunu, yani sebep-sonuç ilişkilerini inceler. Kur’an’da; onları gerçekte kimin yaptığını, sebeplerin o neticeleri vermesi için, sebepleri kimin yarattığının bulunmasını ister. Medeniyet fenleri; aklın ışığıdır, dini ilimler ise vicdanın ziyasıdır. İlim tahsil edenlerde akıl ve vicdan, el ele verince gerçek ortaya çıkar. Ayrı ayrı olduklarında birinden şüphecilik, diğerinden taassup doğar. (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un yazısı..)

Bir toplantı sonrasındaki birkaç kişilik sohbette, yaşı seksenin üzerinde olan bir adamın, karşısındaki muhatabının din görevlisi olduğunu öğrenince, ona “Vaazlarda cehennemden bahsetmeyin” istek ve tavsiyesinde bulunması dikkatimi çekti. Küçük bir çocuğa, (hikmetini anlamayacağı için) cehennemden bahsetmeyin” denilebilirdi; fakat.. (Prof. Dr. Mustafa Nutku’nun yazısı…)

Hiçlikten, yokluktan varlığa çıkmak, var edilmiş olmak, başlı başına bir “değer” taşımaktır. Çünkü yaratılmış olmak, hele de insan olarak yaratılmış olmak ayrı bir değer ve önem taşır. Akılla, kalple ve de en önemlisi, yaratandan bir parça olan, içinde taşıdığı ruhla, o değer sahibi olmuştur. (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un yazısı..)