Ömer Faruk Paksu’nun 2012 yılının Kutlu Doğum Haftası’nda başlattığı “Gıybet Orucu” bu ay idrak edeceğimiz Kutlu Doğum Haftası’nda bir yılını dolduracak. Paksu’nun bu dünyada iftarı olmadığı söylediği Gıybet Orucu, normal şartlarda helal olan “konuşma” nimetini harama bulaştırmamayı, dilimizi gayrimeşru sözlerden, gıybetten, dedikodudan, iftiradan uzak tutmayı amaçlıyor. (Salih Altın’ın yazısı..)

Oruç fedakârlıktır, sahurdur başlangıcı, Sahura kalkmayanın günü olur sıkıcı (Ahmet Tanyeri)

Yaradılış gayesi mucize olan insan, Onun ana vazifesi, ibadet ve iman,

Bu insan Allah’ına eğer ederse isyan, Kurtulabilir mi dertlerden her anu zaman. (Abdulkadir Haktanır’ın Şiiri..)

Yaşlı adam, son demlerini yaşıyordu. İhtiyarlık derdine, bir de ağır hastalık eklenmişti. Kendisiyle ilgilenen kişiler, ona iyi olduğunu söylüyorlardı ama, ciğerleri parça parça dağılıyordu sanki, her öksürüşte. Esasında hastalığından fazla, günahları üzüyordu yaşlı adamı. Özellikle gençliğinde pek çok hata yapmıştı. Bu yüzden de evlatları hayırsız çıkmış, her biri bir köşeye dağılmıştı…

“Zamanın eşsizi” Bediüzzaman’ın “sıradan” insanlara benzemeyen çocukluğu, gençliği, sonraki yılları ve eseri, ehil insanlarca dahi kılı kırk yarar bir titizlikle kullanılması gerektiği halde bugün ehil olsun olmasın herkesin rahatça kullandığı “sofistike” etiketlerin ne derece tehlikeli olduğu açısından ziyadesiyle öğretici. Keza, dünden bugüne kullanılagelen “yaramaz”, “geçimsiz”, “başarısız” gibi etiketlerin tehlikelerini göstermek açısından da… (Metin Karabaşoğlu’nun yazısı..)