Nurlara bizi gark ettin ey koca Üstad, Sonuna dek sen hayırla, edilecen yâd,
Himmet et bize Nur’lara, olalım münkad, Çünkü Nurlar gönülleri, eyliyor âbâd.

Nurdan iman mefkûresi verdin bize, İla yevmü’l-kıyame minnettarız size,
Senin ilmin önünde, herkes düştü dize, Risale-i Nur çoğunu çıkarttı düze. (Abdulkadir Haktanır’ın yazısı..)

Beş yaşında kadar gözüken küçük çocuk, etrafındaki kendi kendine sessizce bir şeyler okuyan büyüklerine sırayla göz gezdirdi. Sonra, bir an durgunlaştı ve aniden boşalıp: “-Ben niçin okuyamıyorum?” diye hıçkırıklarla ağlamaya başladı. Büyükleri, şefkatle onu teskine çalıştılar. (Prof. Dr. Mustafa Nutku’nun yazısı..)

Adamın biri, köyün meydanlık yerinde anîden fenalaşmış. Boylu boyunca serilmiş çamurların içine. Çevredeki insanlar, genç-ihtiyar, kadın-erkek hemen yarışmış ve: “Her hâlde oruç dokundu, tansiyonu düştüğünden bayılmıştır”diyerek,…

Müslüman’ın ana gayesi ihlaslı ola, Bu olur ne zaman ki kalbin imanla dola,
O zaman Allaha yürünür sapmadan sola, Allah’ım bizi rızana sen dahil eyle. (Abdulkadir Haktanır’ın yazısı..)

İftar zamanı yaklaşmış. Açız, susuzuz, halden düşmüşüz; sofra da hazır karşımızda duruyor… İstiyoruz ki yiyelim içelim. Fakat imkânı yok, çünkü oruçluyuz. Bizi tutan engel, imanımız… Ne kadar güzel bir engel!.. (Hekimoğlu İsmail’in yazısı..)