Günaydın bahçıvan efendi,dedi.Siz Bernard Shaw’un yanında ne zamandan beri çalışıyorsunuz?’ Kendimi bildim bileli ‘Verdikleri ücret sizi geçindiriyor mu? Yalnız yiyeceğimi veriyorlar…

Çevremizde çok sayıda engelli kardeşimiz var. Kimisi gözlerini kaybetmiş. Kimisi felç, kimisi ortopedik özürlü vb. Her zaman ortak soruları şu: Neden biz? Dünyada diğer sağlam insanların faydalandığı nimetlerden neden mahrum oluyoruz. Başkalarına bağımlı yaşamak bizi üzüyor. Bizim yaşadığımız bu sıkıntının dünyadaki ve ahiretteki karşılığı ne? Ailemizin hem bu dünyada hem de ahiretteki kazancı ne? Çünkü bizden dolayı çok mutsuz ve yoruluyorlar. Ve daha buna benzer nice sorular.’’ (Süleyman Kösmene’nin kaleminden..)

Gözlerimi gayrı ihtiyari gökyüzüne çevirdim, toplumda gördükleri kötüleşme karşısında eskilerin dillendirdiği meşhur söz geldi aklıma; “Taş yağacak başımıza”. Masmavi gökyüzüne bakarken içimden sadece şunu söyleyebildim; “Eğer bize azap edecek olursan biz bunu kesinlikle hak eden bir topluluğuz. İnşallah azmaları için mühlet verilenlerden olduğumuz için değildir bu dinginlik, inşallah katında bize rahmetini indirmen için şefaat edicilerimiz daha çok olduğu içindir…” (Nuriye Çakmak)

Ve bu çocuk Meryem’in kucağındaki İsa gibi konuştu. ‘Sen, ben ne varsa hepimiz Rabbimiz’in güzeliyiz.’ dedi. Rabbim, bütün bu güzelliklerin arkasındaki Güzel, benim tek Güzel’im, kabul et ki geç kaldım kapına gelmekte. Tut ki, gafletime say. Geldim, ruhumun, hayalimin hızında ve ışığında… (Selim Gündüzalp’in kaleminden..)

Seyrettiğimiz her “kamera-arkası” aslında bir başka “kameranın önü”dür. Bizi kamera arkasına götürüp filmden uyandırmaya çalışanlar bir başka kameranın önünde yeniden uyutuyorlar. Kamera arkası görüntüleri ile kimselerin görmediğini gördüğüne inandırılan biz ayrıcalıklılar, aslında kamera arkası görüntülerini çeken kameraların arkasından habersiziz. (Senai Demirci’nin yazısı..)