Bu mübarek ay, Rabbin hediyesi bize, Günahlarımız bizi, düşürmesin dize,
Herkes, bu hakikati lazımdır seze, Rabbin İhsanisin bize, ey Ramazan! (Abdülkadir Haktanır)

Milletimizin büyük çoğunluğu dînî gün ve gecelerimizi sevinçle karşılarlar, tebrikleşirler, camilere dolarlar.   Asırlardan beri bütün müslümanlar, pek feyizli, bereketli ve birbirinden sevap ve fazilet bakımından pek güzel ve bir nevi hasat mevsimi olan bu üç aylara erişmenin manevî hazzını duymuşlar ve hatta birçok kardeşlerimiz bu mübarek ayları oruçlu geçirmişlerdir.

Zaman zaman, insanların dikkatini manevî konulardan çekecek ve ömür dakikalarını, saatlerini ve günlerini gelip geçici meselelerle ziyan etmesine yol açacak bahanelerin güç kazandığı olur. Üç Aylar gibi mübarek mevsimlerin geride kaldığı, yahut bir yandan engin bir tefekkür zemini teşkil ederken diğer yandan da insanın nazarını gaflete yöneltme istidadı taşıyan bahar ve yaz mevsimlerinin yaklaştığı dönemlerde… (Abdülkadir Haktanır)

Şeytandan korunmak… Nefsanî arzulardan korunmak… Enaniyetten korunmak…Bencillikten korunmak…Gösteri ve gösterişten korunmak…İçinden cehennem geçen her türlü günahtan korunmak…Dünyevileşmekten korunmak. (Yavuz Bahadıroğlu)

İhlaslı her Müslüman, iftar vaktinde kalplere dökülen manevi feyzi az çok duyar, kalbinde yüksek bir inşirah hisseder. Bütün varlığıyla dergah-ı İlâhiyeye yönelir. Nura ve feyze müstağrak olur…
(MEHMED KIRKINCI)