Arapçadan bize gelen iman kelimesi, inanmak manasını taşır. İmansız insan çok azdır, ama insanın en mühim işi hak dine inanıp ona bağlanmasıdır. Bu zamanda Müslüman Hz.İbrahim gibi araştırıp batıl inançları defettikten sonra hakiki dine sarılması çok elzemdir (Abdülkadir Haktanır)

Yakın tarihin bilenen simalarının yolları aynı zaman diliminde kesiştiği malumunuzdur. Dönemin çalkantılı hadiseleri ve sıkıntılı durumları yakın simaları ya yakınlaştırmış veya birbirinden uzaklaştırmıştır. Hatta öyle ki, son şeyh-ül islam Mustafa Sabri Efendi ve İstiklal Şairi Mehmet Akif gibi zevat ülkeyi terk etmek mecburiyetinde kalmışlar. Elmalılı Hamdi bazı zevat da evinde inzivahayatı sürmüş. İskilipli Atıf Hoca gibi niceleri de İstiklal Mahkemelerinde can vermiş. Bediüzzaman Said Nursi ise ülkenin muhtelif yerlerine sürülmüş ve bir nevi sürgün hayatı yaşamıştır.

Nasıl ki, Fir’avun zamanında sihirbazlık çok ileri gittiği için, Allah onların Sihirlerini bozabilecek Ulul-Azm bir Peygamber a.s Hz Musa yi göndermişti. Perygamberimiz a.s.m. devrinde de Fesahat ve Belagat çok ileri gittiği için Allah’u  Azimüşşan Peygamberimiz Aleyhissatu vesselami, kırk vechi icaza sahip Kur’ani Kerim ile göndermiştir (Abdülkadir Haktanır)

İnsan, bütün mahlukatın üstünde yaratıldığından ötürü, en güzel ve süslü şeyleri sever ve insanlığa layık bir mutluluğu temin etmek için gece gündüz çabalar. Fakat ne yazık ki bu insan  kâinatın şuurlu ve şerefli bir meyvesi iken, mutluluk bakımından bir serçe kuşuna bile yetişemiyor (Abdülkadir Haktanır)

Bak bu nankör insana ki! En ufak bir istihkak kesp etmeden (hakketmeden) Allah onu milyonlarca çeşit mahlukun üstüne çıkarmış. Şimdi ne yüzle ona bu yüce makamı veren kuvvete o yükseklere çıkaran kudrete karşı teşekkürünü eda etmeden hayat sürdürme arzusundadır? (Abdülkadir Haktanır)