Okunması zor bir toplumuz. Bunu kabul edelim. Dramatik öykülerden bahsetmek istemez hiç kimse fakat acıları yönetemiyoruz. İdeolojisi olmamalı yoksulluğun. Birilerinin beğenmediğini başkaları hayal bile edemiyor. Yüksek gökdelenlerin bir arka sokağındaki gecekondularda yaşama tutunan insanlarla karşılaşıyoruz…
(Ahmet Polat )

İnsan ȃciz ve kusurlu olduğunu bilecek, hiç itiraz etmeden kabul edecek. Çünkü bu haslet insan için maddi ve manevi ilerlemenin en mühim bir sebebidir. İnsan için, Samedaniyetin aynası olmak kolay bir şey değildir (Abdülkadir Haktanır)

Oğlum bir hafta sonra evleniyor. Sorumluluk sahibi bir baba olarak ona öğüt vermem gerekiyor. Fakat bunu evde yapamam çünkü annesi ağız tadıyla öğüt vermeme izin vermez, sözü ağzımdan kapıp kendi devam eder. İş yerimden oğluma telefon açtım… (Abdülkadir Haktanır)

Risale-i Nur’un dört esasından birisi de şefkattir. Bediüzzaman Hazretleri, insanlara; hayvanlara hatta bütün mahlûklara karşı şefkatli davranmış, onlara acımış, zaman zaman küçücük sinek taifelerinin teleflerine mukabil ağlamıştır. Şefkatle birlikte sıddıkiyet ve samîmiyet düsturuna da son derece önem verirdi. (Rüstem Garzanlı)

Tekfir, günahkâr müminlerin kâfir olduğuna hükmetme hastalığıdır. Bu çok hassas ve tehlikeli konuda, âlimlerimiz şöyle bir ölçü getirmişlerdir:
“İman, kalbin kabulü ve dilin ikrarıyla sabit olduğu gibi, küfür de kalbin reddi ve dilin bunu ifade etmesiyle tahakkuk eder.”
(Prof. Dr. Alaaddin Başar)