Çok mu fazla şey istiyoruz birbirimizden? İnsan insana bu yüzden mi yük geliyor? Fazla değil bence. Fakat önceliklerimiz karışmış. İnsan insanın gözünde gizemini yitirmiş. Aşkla ve hayretle arada bir uyansa da sonra tekrar ülfete bağlanıyor. Ölüyor…
(Ahmet AY)

Hazret-i Peygamber’in müjdelediği “Mutlu Asker”, “Mutlu Emir”in serdarlığında Bizans kördüğümünü kesip yüzyıllar süren hasreti dindirmişti…
(Yavuz Bahadıroğlu)

Yüce Allah, bizi de kendi dostlarının arasına katmak istiyor ve bunun formülünü bize Kur’ân’ında bildiriyor… (Ümit Şimşek)

Hepimiz insanız. Hayat meşgalesinde kimi zaman komşumuzu, eşimizi-dostumuzu unutuyoruz. Kimi zaman akrabalarımızı, kardeşlerimizi, yetimleri, muhtaçları unutuyoruz. Kimi zaman kendimizi, çevremizi, sorumluluklarımızı unutuyoruz. Ancak bütün bunların ötesinde bir insan için en kötü olanı, yaratılış gaye ve hikmetini unutmasıdır. Asıl hüsran, kişinin Rabbini unutarak yaşamasıdır. Allah’la olan misakını, kulluk ahdini hiçe saymasıdır. Dünyanın fani olduğu gerçeğini unutarak hesabı, mizanı, ahireti göz ardı etmesidir. (Cuma Hutbesi 06.10.2017)

“Kim bildiğiyle amel ederse, Allah ona bilmediğini de öğretir.” (Hadis) Risâle-i Nur’u başkaları için değil, kendi nefsimiz için okumamız gerekir. Risâle-i Nur, insanın imanını tahkiki yapar ve nefsanî arzulardan kurtulmasına vesile olur. Her insanın imanını tahkiki hale getirmesi farzdır. Bu farz başta bize yönelik olan bir farzdır. Bu yüzden herkesten önce biz kendi imanımızı tahkiki hale getirmeye çalışmamız gerekir. (İdris Tüzün’den Risale-i Nur’u daha iyi anlamamıza vesile olacak değerli bir kılavuz yazı..)