Bu dünyada misafir ve yolcu olan insan için en mühim mes’ele; varacağı nihaî hedeftir. Yolda çekilen elemler gibi, alınan lezzetler de ehemmiyetsiz­dir… (Mehmed Kırkıncı)

Bir bedevi adam, kızını sağ olarak defnedecek bir kasavet-i vahşiyanede bulunduğu halde, gelip bir saat sohbeti Nebeviye’ye müşerref olur; daha karıncaya ayağını basamaz derecede bir şevkat-i rahimaneyi kesbederdi… (Çetin Kılıç)

…Bilimsellik’in dar ve sığ sularında yüzdükçe, kâinatta atom zerresi kadar bile yer işgal etmeyen “dünya” ve dünyada da atom zerresi kadar yer işgal etmeyen “insan”; milyarlarca süre geçse de “ahiret, melek, melek, nur, âlem-i misâl” gibi manevî, nuranî veya yarınuranî diğer varlık çeşitlerini bilemeyecek veya keşfedemeyecek… (Ayhan KÜFLÜOĞLU)

Kanunlar Ağabeylerin aleyhinde olduğu halde, onlar Üstadın yardımına yetişip toplanmaları, Risale-i Nurların Allahın avnu inayetinde olduğu için onların Allah tarafından istahdam olmalarından başka sepep bulamazsınız. (Abdülkadir Haktanır)

Medenî insan, yardımlaşma, istikamet, adalet ve uluvv-i himmet gibi güzel ahlâkları hayatına mal etmek için gayret gösterir. Güzel ahlâklar, ferdî ve içtimaî hayatın nizam ve intizamının vesilesidir, medeniyeti sadece “maddî terakki”, “fen ve sanatta ileri gitme” olarak görmek doğru değildir… (Mehmed Kırkıcı)