“Taif Duası” bir dinin mübelliğinin en zor şartlarda, belki bir tıkanma anında bile ana hedefinden kopamayacağı gerçeğini sergileyen bir tarih notu Bir siyer-i Muhammedi harikası…

Golyat adındaki bu İngiliz zırhlısı, Seddülbahir tarafından sahile pek fazla sokulmuştu ve özellikle geceleri yaptığı yan ateşlerle Mehmetçiğe göz açtırmıyordu. Golyat’ın bu çok etkili bombardımanına bir son verilmeliydi. İşte Golyat zırhlısı’nın işini bitirmek vazifesi, Muavenet-i Milliye gemisine verilmişti…

Hüseyin oğlum, kaç yaşındasın? diye sordu kumandan. Karşısında hazrola geçmiş kibrit çöpünden hallice, çipil gözlü delikanlıya. Delikanlı dediysek de, asker kaputunun içinde ha var ha yok gibiydi. Henüz bıyıkları bile bitmemiş, parlak yüzlü bir oğlancıktı aslında Hüseyin, Hayrabolulu Hüseyin… (Çanakkale şehitlerinin aziz hatırasına, bir Fatiha vesilesi olsun diye…)

Çanakkale Cephesi’nde savaş devam ederken, Ramazan Bayramı’nın sabahında İstanbul’dan yola çıkan 24. Tümen askerleri, tozu dumana katarak vatan savunmasına gidiyordu…

Bu Hizmet, Kafa Feneri ile Yürümez! “Bir insanı yakalamak ve kendine çekmek; onun o hissini okşamakla kendine bağlar, hem onun ile onu mağlub eder. Kardeşlerim hakkında en ziyade korktuğum, bunların bu zaîf damarından ehl-i ilhadın istifade etmek ihtimalidir. Bu hal beni çok düşündürüyor. Hakikî olmayan bazı bîçare dostlarımı o suretle çektiler, manen onları tehlikeye attılar.”[1] Hakiki her nur talebesi Risale-i […]