Gerçekti; yaşadık… Sonra hikaye ettik… Şimdi masal gibi; anlatanı da, dinleyeni de olmayan… Lügatın sözlük olduğu zamanlarda öldü heyecanımız… Çiğ, çıplak ve arsız bir aydınlığa gömüldü ışığımız…

Cennetü’n naîm ya da Cennetül firdevsi kazanmak adına teslim etse de cismini köle tüccarı (!) kervancılara, ruhunu teslim etmeyecek, abdi, kölesi kalacak Ma’bûd-u mutlakın son nefesine dek tüm zerreleriyle…

Bir zamanlar ilâhi bir seda yükselirdi, Günde beş kez Allah’ın şanını yüceltirdi. Müminleri çağırır Mevlâ’nın huzuruna, Herkesi davet eder Yaradan’ın nuruna. Bu çağrı Ayasofya Camiinden çıkardı, Pasaklaşmış kalpleri pak ve temiz yıkardı, O bir cennet kapısı bir nur meşalesiydi, Gönüllerde akacak iman şelalesiydi.

İnsan ilk önce kendindeki ni’metleri görerek şükre başlamalı. Aptallara bakararak hele şükür ki onlar gibi değilim diyerek, aklımızın çalıştığını düşünüp, akı karadan farkettığımızın rahatlığını yaşayıp, yaptığımız işlerin tamamı yerli yerinde olduğundan zevk alıp, aklımızı kullanarak mahcup edecek en ufak bir işe tenezzül etmediğimiz için Allahımıza şükretmeliyiz (Abdülkadir Haktanır)

Sîmâları cennetteki hûrilerin yüzleri kadar uhrevî, bakışları meleklerinki kadar derin, duyguları da ruhânîlerinki kadar durudur annelerin