Gelin yüreğimiz ile, El açalım Rabbimize,
Toprak altına girmeden, Dönelim benliğimize (Ahmet Tanyeri)

Kur’ân’ın uyarıları ise, her devirden çok, bizim zamanımızı tasvir eder gibi: “Hesapları yaklaştı; ama insanlar hâlâ gaflette, aldırmıyorlar.” Neyi kutluyor insanlar? Ömürlerinin tükenişini mi? Hesaplarının biraz daha yaklaşmış olmasını mı? Aslında, zaman içindeki dönüm noktaları, bizi ciddî bir muhasebeye sevk etmesi gereken kilometre taşlarıdır. Hesaba çekilmeden önce kendi hayatlarını sorgulayabilenler, bu dönüm noktalarını kaçırmak istemezler. (Ümit Şimşek’in yazısı..)

Birisi “havf” diğeri “nisyan” yani korku ile unutma, bu iki hasletle beraber; şiddetle istibdada karşı da gelmiş, (Rüstem Garzanlı)

Özellikle Bedîüzzaman ile ilgili iddialara gelince, Bedîüzzaman-Abdülhamid münasebetlerini kısaca özetlemekte yarar vardır: 1907’de İstanbul’a gelen Bedîüzzaman, Meşrûtiyetin ilânından evvel söylediği bir nutkunda, Sultan Abdülhamid’i, “Yaşasın yaraları tedavi etmek fikrinde olan Halîfe-i Peygamberî” diye vasıflandırmaktadır. 1909 Mart’ında kaleme aldığı bir makalede ise, ona şu tavsiyelerde bulunmaktadır.. (Prof. Dr. Ahmed Akgündüz’ün yazısı..)

Allâh Resûlü zaman zaman yokluk sebebiyle uzun süre açlık çekmiş, varlık zamanlarında da kendi isteği ile azla yetinerek, elindekileri dâima ihtiyaç sâhiplerine infâk etmiştir. (Abdulkadir Haktanır)