Yılların ardından bir çok kişi Bediüzzaman’la tartışmak, fikir alışverişinde bulunmak ve bilgisinden istifade etmek maksadıyla görüşme talep etmeye başladılar. Hocaları onun karşısında talebe konumuna geçerek fikir danışıyor ve saygılarını nasıl ifade edeceklerini şaşırıyorlardı. Bir müddet sonra Said Nursi eğitimin ülke çapına yayılmasının son derece gerekli ve acil olduğunu fark etti. İnsanların büyük oranda cahil ve eğitimin son derece zayıf olduğu bir dönemde, bir dilekçe hazırlayarak hükümetin dikkatini bu konuya çekmiştir. Sırf bu maksatla İstanbul’ a gelmiş ve dilekçesini Abdülhamit’e sunmuştur. Dilekçenin içeriği özetle şu şekildeydi.. (Serap Akıncıoğlu’nun yazısı..)

Doğum günüdür, Peygamberimiz’in pazartesi, Bu gün vefat eder, kainatın o güzelim sevgilisi,
Peygamberimiz koyar, Kabe’ye Hacer-i Esved’i, Ey Allah’ım! nedir hikmet? günlerden Pazartesi! (Bekir Özcan)

Broşür olarak hazırladığım çalışma, ihtiyaca binaen çıktı alınıp dağıtılabilir (Muhammed Numan Özel)

Şuurlu bir mümin Cenab-ı Hakk’a karşı işlemiş olduğu günah ve isyanlarından dolayı fevkalade mahzun ve müteessir olmalıdır. Bu, imanın, kulluğun, edep ve hayânın gereğidir. İnsan Cenab-ı Hakk’ın emirlerini yapıp yasaklarından sakınmalı, her zaman korku ve ümit arasında yaşamalıdır. Ne, yaptığı hayır ve hasenata güvenmeli, ne de günahlarından dolayı ümitsizliğe düşmelidir. (Mehmed Kırkıncı Hocanın yazısı..)

Suyun 100 derecede kaynamasını, sıfır derecede donmasını iyi bilmek, bizi vatanımızı, milletimizi sevmeye, çevremizdeki insanlara iyi davranmaya götürmez. Biz, dinî ve millî eserleri okuyarak, şiirlerimizi, türkülerimizi, destanlarımızı, ata sözlerimizi… dinleyerek, vatanımızı ve çevremizdeki insanları sevmeye başlarız. Bir kahramanlık şiiri bizi neden coşturuyor? Yunus Emre’nin ilâhileri bizi neden ürpertiyor? İlim, vatan toprağının verimini artırabilir. Bu elbette gereklidir, ama vatanın bir karış çorak toprağı için gerekirse ölmeyi, bize, dinimiz, vatan ve millet sevgimiz telkin eder.. (Yavuz Bülent Bakiler’in yazısı..)