Necip Fazıl’ın şiir estetiği Kierkegaard’ınkine yakındır. Sadece fark Necip Fazıl’ın savunmacı bir estetiği olmasıdır. Her şairin tıpkı vitrinde duran mankenin gelen geçen insanları duruşunun bir estetik duruş olması gibi, Necip Fazıl’ın da yirminci yüzyıl içinde bizim insanımıza , şiirin hitap ettiği yerine göre entelektüel yerine göre vasat okuyucuya bir duruşu bir algılanışı vardır. Bu Necip Fazıl’ın şiir estetiğidir. (Prof. Dr. Himmet Uç’un yazısı..)

Ramazadır bize, Allahın kurtaran eli, Bu ay insanlara, bir kurtarıcıdır belli,
Çünkü her an bize, saldırıyor günah seli, Sen kurtaran bir elsin, ey mübarek Ramazan! (Abdülkadir Haktanır)

Çok şükür Allah’a bu gün ramazan on bir, Canlandı cadde sokaklar gümbür gümbür (Bekir Özcan)

İşte ramazan’ın keyfiyetli yedisi, İtaatkâr çıkıyor o zalim nefsin sesi,
Alındı bakıma müminlerin midesi, Misk-i amber kokuyor oruçlunun nefesi (Bekir Özcan )

İnsan pratiğe sergileyebildiği güzel ahlâkın ta kendisidir. Bundan anlaşılıyor ki: dindar olan konuştuğunu işi ile tasdik edemezse, Müslümanın bu vaziyeti onun iyi biri olmamasının başta gelen alâmetlerindendir. (Abdülkadir Haktanır)