Mevlana’nın Mesnevisi ile Bediüzzaman Said Nursi’nin Mesnevi-i Nuriyesinin karşılaştırıldığı bu yazı Abdülhamit Oruç hocanın dilinden kaleme döküldü.

Onlar geldiler ve gittiler. Gitmek istediklerinden gitmediler. Gitmek zorundaydılar. Çünkü onlarda görünen güzellik, başka başka aynalar istedi. Çünkü öyle bir güzellik bir güle, bir bülbüle, bir bahara razı olmazdı. Öyleyse sen de bir güle, bir bülbüle, bir bahara, bir dünyaya razı olma. Eskimiş aynalar, bırak, kırılsın gitsin. Sen yeni aynalarda seyret güzelliği.Hepsi de aynı yerden geliyor. Öyleyse giden yok, ölen yok, ayrılan yok, kaybolan yok… Ezelî Esmânın bir Müsemmâsının değişik tecellîleri var sadece. (Ümit Şimşek’in tefekkür yazısı..)

Ona göre Üstadımız Bediüzzaman’ın tüm dakikaları, her bir harekatı Risale-i Nur hesabına geçmiştir. Onun bir derste dakikalarca hatıra anlattığına şahit olmamışsınızdır. Eğer Üstadımızdan ders arasında bir hatıra nakletmişse muhakkak o hatıra veya latifede bir hakikatın ucu görünüyor, belki o hakikati açıyordur. Mesela kendisinden duyduğumuz bir hatıradan bahsedelim…

Anadolu insanı; merttir, samimîdir, hasbîdir, dindardır. O, berrak ruhunu ürperten, rencide eden hâdiselerin arkasında kimler olduğunu bilir. O, dimağındaki aldatılmaz şuur ile kalbindeki yanardağlar gibi sönmez ve söndürülmez imanıyla her türlü menfi cereyanın karşısındadır. Bu yüzden hiçbir şeytan, hiçbir hile ve desiseyle bu volkan gibi imanı aşamaz, bu ülkeye giremez. (Mehmed Kırkıncı’nın yazısı..)

Bir çınar gitti. Hem de koca bir çınar. Üstad’ı sanki bir kez daha uğurluyoruz. Bir kez daha Resulullah’a bir komşu gönderiyor gibiyiz. İpek Palas oteli 27 numaralı odanın bir benzeri var Sema hastanesinde. Koridorlarda sanki manevi bir ses “gel kardaşım” diyor. “Sungur! Yanıma gel”. “Vazifeni ifa ettin yanıma gel” diyor adeta. (Ömer Çelebi’nin yazısı..)