Üstad vuku bulacak olayı verirdi önceden haber, Ağabeylere cezanız var tokat yiyeceksiniz der,
Kastamonu’da, çile keder dolu bitecek yedinci sene, Evvel haber veriyordu yine Üstad, nur talebelerine (Bekir Özcan)

Bu defa gökte çiçekler açtı. Bulutlarda nakışlar işlendi.
Herbiri ayrı bir desenle süslenmiş beyaz çiçekler usulca inmeye başladı yeryüzüne.
Ve yerde uyuyan çiçeklerin üzerini örttü incitmeden.
Donmasınlar diye, onları toprağın sıcaklığıyla baş başa bıraktı. (Ümit Şimşek’in şiiri..)

Kulak ver bana sen ey insanoğlu, Sakın ha dünyayı ebedi sanma!
Geçici lezzetlere aldanarak, Nefis ve şeytanın fikrine kanma (Ahmet TANYERİ)

Ağır, ağır; lapa, lapa; havada süzülerek yağıyor kar, Miski amber gibi, ter temiz hava var, bayılıyor insan (Bekir Özcan’ın şiiri))

Abdullah Yeğin ağabey o yıl ortaokulda okur, On üç on dört yaşında daha henüz çocuktur,
Arkadaşlarıyla birlikte üstadı daim ziyarete gider, Öğretmenlerin Allah’tan bahsetmediklerini söyler. (Bekir Özcan)