Aleyhissalâtu vesselâm! İnsanların en güzel ahlâklısı idi. Hiçbir çirkin söz söylemez ve hiçbir çirkin harekete tenezzül etmezdi. Çarşı ve pazarlarda bağırıp çağırmazdı. Kötülüğü kötülükle karşılamazdı. Affeder ve bağışlardı. İnsanların en naziği, iyi huylusu ve güler yüzlüsü idi. Allah yolunda cihad dışında ne bir hizmetçiye, ne bir cariyeye, ne de bir kimseye el kaldırmış değildi (Abdülkadir Haktanır)

Bir seferde Peygamber (s.a.s.) ile beraberdik. Cemaat, yüksek sesle tekbir almaya başladılar. Bunun üzerine Hz. Peygamber (s.a.s.) şöyle buyurdu: “Ey insanlar! Kendinize acıyın; siz ne sağıra duâ ediyorsunuz; ne de bir gâibe! Muhakkak siz işiten yakın bir zâta duâ ediyorsunuz ki, o sizinle beraberdir.” (Abdülkadir Haktanır)

“Biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik.” (Enbiyâ, 107)
(hatice Başkan)

İnsan kendi duygu ve hücrelerini görüp Allahına zevkle itaat edip ibadetini ifa etmesi için, Allahın kendisine ihsan ettiği yapı taşları olan hücrelerde Protein, Amino asit, Elementleri, RNA, DNA, moleküllerini, Alyuvarları, Trombositleri ve Akyuvarları, ve bunlar gibi daha nice ince faaliyetleri bilip Allahımıza zevkle ibadetimizi yapmak için bu insan onları öğrenmek için araştırıp bazı kitaplara müracaat etmesi icab ediyor ki sabah namazına kalkarken, aman namazım kaçmasın diye yorganı havaya fırlatsın.(Abdülkadir Haktanır)

“Başkasının dalaleti sizin hidayetinize zarar etmez; sizler, lüzumsuz onların dalaletleriyle meşgul olmayasınız” düsturun manası, “Zarara kendi razı olanın lehinde bakılmaz. Ona şefkat edip acınmaz.” Madem bu ayet ve bu düstur; bizi, zarara bilerek razı olanlara acımaktan men ediyor; biz de bütün kuvvetimiz ve merakımızla, vaktimizi kudsî vazifeye hasretmeliyiz.