Rabb-ı Rahîm’in insan kalbine yerleştirdiği, insanı heyecana ve harekete sevk eden, insanı gayrete ve cevelana yönelten bir duygu olarak aşk, elbette hayatlara bir renk, bir anlam katıyor ve açılmamış birçok duygu aşk ile açılıp olgunlaşıyor. Ne var ki, evlilik denen şey, aşkla başlayıp bitmiyor. Bir aile hayatının kurulmasında ‘gerek şart’ olarak kesinlikle önem taşıyan aşk, ‘yeter şart’ da olamıyor. Zira, yetmiyor! (Metin Karabaşoğlu’nun yazısı..)

Geniş anlamıyla “cemaat” bu tarifteki gibidir, tüm iman ehlini kapsar ve kavrar. Zaten, “Topluca Allah’ın ipine sarılın, ayrılmayın” (Âli İmrân) mealindeki âyet de buna işaret buyuruyor. Günümüzde bir “anlam kayması” söz konusu sanırım. Çünkü artık kimse “cemaat” sözcüğünü, kapsayıcı/ kavrayıcı anlamında kullanmıyor. Bu kelime ile daha çok klikler ve gruplar tarif ediliyor. (Yavuz Bahadıroğlu’nun yazısı..)

Müslüman aldatmaz. Fakat başkasını da kendisi gibi zannettiği için aldanır. Çok kardeşler onlara aldanıyorlar. Sonra bu aldananların manevi huzurları da bozuluyor. (Abdülkadir Haktanır)

Üstadların Üstadı, Said’tır gerçek adı, Tarihte bir Kahraman,
Asaletli bir insan, Dertlilere bir derman (Ahmet TANYERİ)

Bu pervasız davranış Paşa’nın hoşuna gider, Yalnız görüşmek üzere odasına davet eder,
Meclis makamında Mustafa Kemal Paşa, Üstadla iki buçuk saat görüşür baş başa (Bekir Özcan)