İsraf deyince aklımıza hep ekmek israfı, zaman israfı gibi konular gelir. Oysaki farkında olmadan yaptığımız öyle israflar var ki… “Ruh İsrafı” bunlardan birisi ve belki de israfların en büyüğü. Ruhunu israf eden birisi artık insanlığını kaybetmiş sayılmaz mı? Nedir acaba ruh israfı? Nasıl yapılır ve önüne nasıl geçilir? (Ömer Baldık’ın yazısı..)

İmam Kurtubi hazretleri bu bahiste şöyle der; “Neshi delilleriyle birlikte bilmeye her ilim adamı mecburdur. Neshi yalnız beyinsiz ve cahiller reddeder. Kur’an’da ki hüküm ayetlerinden her hangi bir hükmün alınması ve helal ve haramın bilinmesi ancak neshi bilmek ile mümkündür. Bunu bilmeyenler, İslam âlimlerinin ittifakı ile neshin Kur’an’da var olduğu bilgisinden mahrumdurlar”

Yâ Rabbi!
Kerem ve lütfunla hidayet ettiğin kalbe tekrar dalalete, sapıklığa meylettirme. Belaları bizden sarf eyle, çevir ve değiştir. Ey affı çok olan günahları örten Rabbim, o günahlar dolayısı ile bizden intikam alma, bize azap etme.

İnsan, şerri yaşayıp hayra yönelebilir, karanlıklarda kaybolduktan sonra bir gün hidayet nurunun basamaklarına çıkabilir, yokluğu tattıktan sonra varlık içinde olduğunun farkına varabilir. İşte bu zıtlıklar içerisindeki esrar perdelerini kaldırabilecek olan yalnızca insandır. Hayvanların en mükemmelinde bile böyle özellikler yoktur. Akıl ve fikirle bu farkındalığı yakalayabilir. (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un yazısı..)

Yirmi üç Temmuz bin dokuz yüz sekizde, Osmanlı halkı ayakbastı meşrutiyete,
Hürriyet meydanında şöyle konuşma yapar, Halk heyecanla üstadı alkış tufanına tutar (Bekir Özcan)