Uzak, yakın, geçmiş, gelecek gibi ifadeler zaman ve mekânla ilgilidir. Maddî olan ve bir mekânda yer tutan varlıklar birbirlerine göre yakında veya uzakta bulunurlar. (Prof. Dr. Alaaddin Başar’ın yazısı…)

Sahabiler, İslam öncesi cehalette ve zulümde en uçta olan, şefkat ve merhamet gibi duygulardan tamamıyla uzaklaşmış, canavara dönmüş, vahşi ve bağnaz bir toplumdan; imanda, ibadette, infakta, cihatta, ihlasta, îsarda ve kardeşlikte, şefkat ve merhamette eşi benzeri olmayan tablolar oluşturmuşlar, kıyamete kadar gelecek insanlara muhteşem örnek ve şaşmaz misal olmuşlardır. (Mehmed Paksu’nun yazısı..)

Varın ispatı, yokun ispatından her zaman daha kolaydır. Bir elma cinsinin yeryüzünde bulunduğunu, bir tek elmayı göstermekle ispat edebiliriz. Halbuki yokluğunu iddia eden kimse bütün yeryüzünü, hatta kainatı dolaşıp, ancak ondan sonra onun yokluğunu ispat edebilir. Bu ise, imkansızlık çapında bir zorluk demektir. Öyleyse diyebiliriz ki; yok, hiçbir zaman ispat edilemez… (Mehmed Kırkıncı’nın yazısı..)

Marifetullah, Tevhid ilmiyle meşgul olmak isteyen kişi bu ilmin tabirlerini anlamıyorum diyemez. Zaten bu ilmi öğrenmek için o tabirlere alışması gerekir. Marifetullah ilminin, Kur’an lisanında kendine has tabirleri vardır. İşte biz bu tabirlerin hakikatlerine çıkmak için Risale-i Nuru okuyoruz.

Önce Kur’an kurslarının başladığı şu tatil günlerinde bir hadis-i şerifteki en hayırlı insan olma tarifini birlikte bir okuyalım, sonra da ‘hayırlı hane nasıl olurmuş?’ onun tarifine bakalım. (Ahmed Şahin’in yazısı..)