Böyle düşünürken bir hal oldu, sanki sema yarıldı, Ravzay-ı Mutahhara ortaya çıktı, içinden Peygamber Efendimiz göründü, ‘Sen Bediüzzaman’ı Türkiye’de bırakıp, buraya nasıl gelirsin? Doğru onun hizmetine geri dön!’ diye beni şiddetle azarlamaya başladı!

İnsanın Zât-ı Akdes’e yakınlık ve ‘O’na güvenmek, itimat etmek, sırtını yaslayabilmek’ anlamlarındaki ‘emin olma’ mertebelerinde sürekli iniş ve çıkışları vardır. Allah’ın varlığından şüphe eden biri olmadığı halde İblis’i mü’min olarak tasavvur edemeyişimizin nedeni, İblis’in Rabbi’l-âlemîn’e güvenmeyişidir.

Kur’an’da neden Müslümanlara da ucu dokunan böyle bir üslup tercih edilmiştir? Acaba bu azarlama ve ikaza benim namazım da dahil mi? Hakikaten, bir çok Müslüman, namaz kılarken insanî bir gaflet hali yaşayabiliyor ve her an huşu içinde olamayabiliyor.

Bu hafta Dr. Ahmet Çolak ağabeyimizin anlatımıyla 21.Mektuptaki “ihtiyar anne- baba ve akrabalara şefkatle muamele etmek” ile ilgili sohbeti yer alıyor. Kurban Bayramı arefesinde 21. mektuptaki hususlara dikkat ederek yapılacak olan büyüklerimize ziyaretler ,”monoton bir bayram ziyaretini” halis bir ibadete çevirecektir.

Prof.Dr.Şener Dilek’in Notlarından…