Şöyle bir bakın: Bütün varlıkların bir görevi var. İnekler süt veriyor, arı bal yapıyor, tavuk yumurtluyor, balık bize et yetiştiriyor. Hatta lüzumsuz sandığımız bazı varlıklar bile hizmet ediyor. Yılanın zehirinden ilâç yapılıyor, karıncalar çıkardıkları gazla güneşin zararlı ışınlarını süzen ozon tabakasını güçlendiriyor, solucanlar fosforla toprağı besliyor. Gereksiz, hikmetsiz, boş ve zararlı hiçbir varlık yok. (Cemil Tokpınar’ın kaleminden..)

Şu dünyada bir ağaç altında gölgelenir gibi gölgelenen o kutlu yolcunun hâlini kuşanıyorsun. Son olarak, görüyorsun ki, Kadîr olan Sahibin ölümü ve ölümün beslediği ayrılıkları yıkık duvar gibi her daim gözünün önünde tutuyor. Hızır suskunluğu ile, kabrinin yıkık taşları altında, ömrünün dağınık yaprakları arasında senin için sonsuzluk sırrını saklıyor. (Senai Demirci’nin kaleminden..)

İman, insanı insan eder. Belki insanı sultan eder. Öyle ise, insanın vazife-i asliyesi, iman ve duadır. Küfür, insanı gayet âciz bir canavar hayvan eder. (Bediüzzaman Said Nursi – Risale-i Nur Külliyarından)

Bediüzzaman’ın “insanlığın en büyük musîbeti” diye nitelediği Birinci Cihan Harbi’nden, Risâle-i Nur perspektifinden çıkarılacak derslerin ayrıntılı bir şekilde incelenmesi gerekir. Bu konuda uzman kalemlere büyük görevler düşmektedir. Bu gerçekleştirildiği takdirde, Risâle-i Nur’un müsbet ilimlere bakış açısı gözler önüne serilmiş olacaktır.

Türk okulları ve bu ülkedeki Türk sivil toplum kuruluşları tarafından dağıtılan etler, fakirlerin yüzünü güldürdü. Halkın büyük bir kısmının Şafii mezhebine bağlı olduğu Endonezya’ da kurban kesebilenlerin sayısı çok az. “Endonezya ülkemize çok uzak olabilir, ama Endonezyalılar bize çok yakın. Bunu hacca giden Türk vatandaşları da sık sık dile getirir. Bu ülke ne kadar da ekonomik olarak gelişse de, milyonlarca ifade edilen fakiri barındırıyor. Halka dağıttığımız kurban etiyle az da olsa yardımda bulunmak istedik”