Hutbe-i Şâmiye eseri, Üstad Bediüzzaman Said Nursî Hazretlerinin otuz beş yaşında iken, Şam’da, Şam ulemasının ısrarı üzerine Câmi-i Emevîde irad ettiği bir hutbedir. İşte o hutbenin 2. ve 3. kelimesi.

18-19-20 Mart’ta yapılan Çorlu’daki okuma programı ile ilgili tuttuğumuz notlar ve program hakkında kısa bir bilgilendirmeyi bu yazıda okuyacaksınız.

Efendimiz (ASM)’dan sonra… Âhir zamanın da ahiri… Nuru tutan az, zulmette kalmış çok, zulmetten ayılmaya çalışanın da tonla imtihanı olduğu, akşamla yatsı arası bir alaca karanlık kuşağı…

Avuçladığınız her toprakta şehitlerinizin gözyaşını ve çocuklarına dualarını okursunuz. Bu yurdun en büyük değeri, bizi sonsuzluk yurduna hazırlamasından kaynaklanır. “İçinde sevgi yeşeren toprağa vatan derler. Bir millet öz sevgisini yitirirse, öz vatanında bile gurbette sayılır.”

Ne yapacağımı bilemiyordum çünkü ailem Müslüman arkadaşlarımla artık görüşmememi ve eve geri dönmemi istiyorlardı. Tanıdığım ilk Müslüman ağabey bana Allah’a güvenmeye devam etmemi, Allah’ın bana mutlaka yardım edeceğini söyledi..