Cebinde meyve yemekte kullanacağı bir çakısı olana, “sen bunu taşıyorsun öyle ise bununla bir adam öldüreceksin. Bu çakı bir adam öldürmeye kafidir” demekle o adamın ihtiyȃrını kaldırmaya kimsenin hakkı yoktur. Ne zaman o adam meyvede kullandığı çakıyı herhangi bir tahrik ile ihtiyarını şerde kullanır, kendini tahrik edeni öldürmeye kalkar veya öldürse, o zaman illet yȃni, sebep tamamlanmıştır. Te’vile kaçmağa mahȃl kalmamıştır. Eğer o tahrike ehemmiyet vermez ve Kur’anın ona “sakın yapma” mȃhiyetindeki sȃdȃ-yı manevisini duyabilir de terk ederse mes’uliyet yoktur (Abdülkadir Haktanır)

İlahiyat camiasında akademik kariyer sahibi olan hocalarımızın ( hemen hepsi  profesör ) ve bazı İlahiyat mezunu kişilerin sosyal medyada veya yazdığı kitaplar vasıtasıyla yaydığı bazı fikirlere İlahiyat mezunu olduğum için bir “ aile hekimi ” seviyesinde cevaplar vermek istiyorum. (Eymen Akça)

Risale-i Nur’la hizmet ise, imanı kurtarıyor; tarîkat ve şeyhlik ise, velayet mertebeleri kazandırıyor. Bir adamın imanını kurtarmak ise, on mü’mini velayet derecesine çıkarmaktan daha mühim ve daha sevablıdır (Abdülkadir Haktanır)

İbadetlere uzak yaşayıp Allah’ın yasak ettiklerini pek umursamayan, özellikle de namaz konusunu uyanabilirse bayramdan bayrama hatırlayanların kurduğu savunma cümlesidir bu…
(Muhiddin Yenigün)

Bir adamın iyilikleri fenalıklarına kemiyeten veya keyfiyeten ziyade gelse, o adam muhabbete ve hürmete müstehaktır (Abdülkadir Haktanır)